O sporcie  

O sporcie pisze Czesław Michalski

Tym razem prezentujemy przedstawicieli sportów zimowych: dra Leszka Krzeszowiaka, międzynarodowego sędziego w narciarstwie, członka Prezydium PZN i dra Stanisława Siuduta, wielokrotnego mistrza Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i Filii Uniwersytetów

Leszek Krzeszowiak urodził się 22 września 1926 r. w Suchej Beskidzkiej. W czasie okupacji pracował przymusowo w fabryce bomb w Mucharzu koło Wadowic (1942-1945). Gimnazjum ukończył w Suchej, zaś liceum ogólnokształcące w Wadowicach. Naukę kontynuował w Studium Wychowania Fizycznego UJ. Ukończył też podyplomowe kursy w Poznaniu (1952), gdzie zdobył uprawnienia trenera lekkiej atletyki i instruktora piłki siatkowej. Pracę magisterską z dziedziny narciarstwa obronił w nowo powstałej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1953 r. na podstawie rozprawy napisanej pod kierunkiem prof. Henryka Smażyńskiego. Po ukończeniu studiów podjął pracę jako nauczyciel w Liceum Pedagogicznym nr 2 i Szkole Ćwiczeń w Krakowie (1951-1958), a następnie w I Studium Nauczycielskim oraz Zaocznym i Wieczorowym Studium Nauczycielskim (1958-59) w Krakowie.

W okresie pracy w I Studium Nauczycielskim w Krakowie obok zajęć praktycznych z wychowania fizycznego prowadził zajęcia z technicznych środków nauczania, metodyki wf oraz anatomii z fizjologią. Był inicjatorem rozbudowy bazy sportowej, budowniczym pierwszego w Polsce boiska asfaltowego o miękkim kruszywie, a także twórcą kierunku: wychowanie fizyczne z geografią, a następnie z biologią. W tym okresie był również kierownikiem szkolenia i trenerem na obozach sportowych SKS i uczniów liceów pedagogicznych, oraz organizatorem grup spartakiadowych województwa krakowskiego. W latach 1952-1962 prowadził również kursy Ministerstwa Oświaty dla nauczycieli szkół średnich i podstawowych z narciarstwa i lekkiej atletyki. Od 1 września 1969 r. pracował na stanowisku starszego wykładowcy w Studium Wychowania Fizycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Zorganizował zajęcia dydaktyczne na kierunku nauczanie początkowe z wychowaniem fizycznym (prowadził zajęcia z metodyki wychowania fizycznego, anatomii i fizjologii oraz biomedycznych podstaw rozwoju i wychowania). Opiekował się pracami seminaryjnymi na kierunkach pedagogicznych, wypromował 41 magistrów, był również promotorem 114 prac dyplomowych. Przez dwie kadencje pełnił obowiązki kierownika Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, współtworzył Studium Fakultatywne Wychowania Fizycznego, które przygotowywało nauczycieli do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego w szkołach. Pracował również w AWF w Krakowie na kierunkach nauczycielskich, prowadząc zajęcia z zakresu narciarstwa i technicznych środków nauczania. Był organizatorem 25 obozów letnich - wędrownych i zimowych, żeglarskich i narciarskich dla słuchaczy Studium Fakultatywnego. Stopień doktora uzyskał na podstawie pracy Wpływ ćwiczeń fizycznych na kształtowanie się współczynnika pracy użytecznej u studentów, napisanej pod kierunkiem prof. Bolesława Gwoździa i prof. Mieczysława Krauzego, a obronionej w 1972 r. na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

W badaniach naukowych nad problemami energetyki wysiłku człowieka był projektodawcą budowy i współtwórcą nowego, jak na owe czasy, polskiego cyklo-ergometru rowerowego, który znalazł zastosowanie w różnych dziedzinach sportu, fizjologii, medycynie i rehabilitacji leczniczej. Jest autorem 30 publikacji naukowych z tej dziedziny i szeregu prac o tematyce narciarskiej. Od 1968 r. opracowywał Narciarskie Regulaminy Sportowe, których szósta już edycja ukazała się nakładem Polskiego Związku Narciarskiego w 2001 r. Składają się one z pięciu tomów, a każdy z nich poświęcony jest osobnej konkurencji narciarskiej (biegi, skoki, kombinacja norweska, zjazdy z regulaminem carvingu, snowboard).

Bogata jest również jego działalność organizacyjna i społeczna w zakresie sportu. W latach 1948-1950 pełnił funkcję instruktora narciarskiego i lekkiej atletyki w ZZK "Babia Góra" w Suchej Beskidzkiej. Od 1950 do 1951 był trenerem lekkiej atletyki w Okręgowym Klubie Wojskowym Kraków. Pełnił także szereg odpowiedzialnych funkcji w Polskim Związku Narciarskim i Krakowskim Okręgowym Związku Lekkiej Atletyki. Zaczynał od stanowiska sędziego narciarskiego i instruktora, by dojść do funkcji sędziego międzynarodowego (od 1960) i instruktora-wykładowcy PZN. Od 1955 r. członek Zarządu OZN Kraków, przewodniczący Komisji Sędziowskiej, od 1968 - przewodniczący Komisji Sędziowskiej Zarządu Głównego PZN, a od 1980 do chwili obecnej przewodniczący Wydziału Sędziowskiego PZN. W latach 60. współpracował z LKS "Poroniec", gdzie wyszkolono 22 mistrzów Polski. Wykształcił około 2000 sędziów narciarskich różnych stopni i specjalizacji na około 3000 instruktorów w Polsce. Będąc od 1968 r. (przez 21 lat) kierownikiem wyszkolenia instruktorów narciarskich w Ministerstwie Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz szefem wyszkolenia Centralnych Kursów Instruktorskich (od 1972) organizowanych przez Politechnikę Krakowską w Bukowinie i Tresnej, wyszkolił około 1000 pomocników instruktorów, instruktorów narciarstwa wśród nauczycieli akademickich i studentów.
Od roku 1972 do dziś jest członkiem Zarządu Głównego i Prezydium PZN, a przez jedną kadencję był nawet jego wiceprezesem, aktualnie jest członkiem Prezydium i członkiem Komisji rekreacji narciarskiej FIS oraz kierownikiem technicznym Szkoły Narciarskiej w Korbielowie. Nadal uprawia narciarstwo, przygotowuje się do 50 Międzynarodowych Zawodów Narciarskich Sędziów i Działaczy, które odbędą się Kluszkowcach koło Czorsztyna w marcu 2002 r. W latach 1956-1962 był członkiem Zarządu KOZLA i przewodniczącym Komisji Młodzieżowej. Jako trener koordynator sekcji lekkiej atletyki KS "Cracovia" wyszkolił wielu mistrzów, rekordzistów i reprezentantów Polski. Działał również w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym, od 1947 r. był przodownikiem Górskiej Odznaki Narciarskiej, a w latach 1950-1969 członkiem komisji GON i współautorem regulaminu tej odznaki.

Był też czynnym sportowcem. Uprawiał narciarstwo, lekką atletykę oraz piłkę siatkową. Wielokrotnie zdobywał mistrzostwo okręgu w narciarstwie (slalom i zjazd). Od 1947 r. startował w Klubie Sportowym "Olsza". Na zawodach lekkoatletycznych w Poznaniu został mistrzem Polski w trójskoku z miejsca z wynikiem 10,24 m, a następnie w Przemyślu w tej samej konkurencji zajął drugie miejsce. W latach 1968-91 prowadził szkolenia i jednocześnie grał w piłkę siatkową w TKKF "Krakus". "Starsi panowie" - jak nazywa swój zespół - czterokrotnie zdobywali tytuł mistrza Polski drużyn niezrzeszonych.

Za swoją niezwykle aktywną pracę i działalność społeczną wyróżniony licznymi odznaczeniami i nagrodami, m.in. Nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1973), Ministra Oświaty i Wychowania (1977), Złotą Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej (1969), Krzyżem Kawalerskim OOP (1983), Krzyżem Oficerskim OOP (2000), Medalem KEN oraz licznymi odznaczeniami sportowymi. Wychował dwie córki: Małgorzata jest absolwentką Instytutu Filologii Rosyjskiej WSP Kraków, Barbara absolwentką architektury wnętrz ASP Kraków. Jego hobby to majsterkowanie i gra na skrzypcach.

Stanisław Siudut urodził się 6 marca 1953 r. w Zakopanem, gdzie ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Oswalda Balzera. W 1972 r. podjął studia matematyczne na UJ. W czerwcu 1973 r. obronił pracę napisaną pod kierunkiem prof. Stanisława Sędziwego Metoda progonki, za którą otrzymał dyplom z wyróżnieniem. Następnie podjął pracę w Instytucie Matematyki WSP w Krakowie. W 1986 r. obronił pracę doktorską pod kierunkiem prof. Romana Taberskiego Własności zbieżnościowe i aproksymacyjne pewnych całek osobliwych na Wydziale Matematyki i Fizyki, która została wyróżniona nagrodą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Od 1987 r. pracuje jako adiunkt w Instytucie Matematyki. Jest autorem 16 prac naukowych z matematyki, dotyczących m.in. całek osobliwych, stabilności równań funkcyjnych, teorii punktów stałych i szeregów przestrzeni Banacha.

Narciarstwem zajmował się amatorsko nie należąc do żadnego klubu. Tajników techniki jazdy nauczył go starszy brat Marian Siudut, który uprawiał narciarstwo alpejskie w zakopiańskim "Starcie" i Akademickim Związku Sportowym. Jako zawodnik wystąpił dopiero w klubie uczelnianym AZS WSP za namową trenerki sekcji narciarskiej klubu Barbary Langiewicz. Od razu stał się liderem narciarskiej sekcji obok takich zawodników jak Monika Waloch i Tomasz Mikołajczyk. Dużą rolę w jego karierze sportowej odegrał również doktor Leszek Krzeszowiak. Do najważniejszych sukcesów sportowych Stanisława Siduta należą: I miejsca w slalomie, slalomie gigancie i dwuboju slalomowym na I Mistrzostwach Polski WSP i Filii Uniwersytetów w narciarstwie alpejskim, Lubomierz (1978), I miejsce w slalomie gigancie w punktacji pracowników w Zawodach o Puchar Prezesa ZŚ AZS w Krakowie, Krynica (1978), I miejsce w slalomie gigancie i II miejsce w slalomie specjalnym w punktacji pracowników w zawodach o puchar prezesa ZŚ AZS w Krakowie, Krynica (1979); III miejsce w slalomie, II miejsce w slalomie gigancie i I miejsce w dwuboju slalomowym na II Mistrzostwach Polski WSP I Filii Uniwersytetów w narciarstwie alpejskim, Szczyrk (1980), III miejsce w XII Zawodach o Puchar Zakopanego w grupie I (Puchar Zakopanego - zawody narciarskie dla byłych zawodników do lat 30 odbywające się w cyklu kilkunastu zawodów, po kilka slalomów specjalnych, slalomów gigantów i biegów zjazdowych), I miejsce w slalomie gigancie w XI Mistrzostwach Wyższych Szkół Pedagogicznych, Zakopane (1983), I miejsca w slalomie specjalnym i dwuboju slalomowym na XIV Mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w narciarstwie alpejskim.

Wiele cennych sukcesów miał także w lidze międzyuczelnianej środowiska krakowskiego zdobywając niezwykle cenne punkty dla klubu uczelnianego AZS oraz w zawodach organizowanych przy okazji Memoriału Bolesława Czecha i Heleny Marusarzówny.

Za działalność naukową został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1999). Niestety, jak dotąd jego osiągnięcia sportowe nie zostały docenione przez władze uczelnianych organizacji sportowych. Jego hobby to informatyka i biegi narciarskie. Młodszy syn, Michał, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej jest trampkarzem KS "Bieżanowianka" i zdradza zamiłowanie do narciarstwa, starszy, Piotr, studiuje elektrotechnikę.

Czesław Michalski  

Copyright © "Konspekt". Kraków, grudzień 2001
Statystyka