Wiersze

Józef Olchawa

Z cyklu: Przysłowia polskie

Kiedy ktoś przychodził
ojciec zawsze wołał
gość w dom Bóg w dom
pies nie mógł znaleźć wspólnego języka z nogawką gościa
on wchodził do domu
a Bóg
pozostawał zawsze na podwórku

Chleb i nóż

Nie wiem czy chleb i nóż
mogą się zaprzyjaźnić
a jeśli już
to przyjaźń ta
zależy od człowieka
i krótko trwa
bo nóż zmienia przyjaciół
jak rękawiczki

Młyn

Zawsze w tym młynie
pojawia się w mącznym obłoku
duch zmielonego ziarna
młynarz nie zauważy nawet
i jak zwykle będzie kneblował brzuchate worki
duch mącznym pyłem opadnie
młynarz zdziwi się tylko
skąd dzisiaj tyle mąki
idącej na rozkurz

Odejście

Z cyklu: Poema naiwne

Gdzieś poskromione drzemią wody
słońca wprzęgane w puls żywota
gdzie on się podział Boże drogi
gdzie jest syn chłopa

we wsi szukają go sąsiedzi
a ojciec rzemień już rozpasa
matka przy piecu płacząc siedzi
i świeca paląc się dogasa

a on tymczasem poszedł z domu
nie wiem dlaczego nie wiem po co
poszedł nie mówiąc nic nikomu
bo wielkie miasta kuszą nocą

poszedł za słońcem i za głosem
poszedł za słowem i sumieniem
poszedł za ręką za swym nosem
poszedł za myślą i za cieniem

Ewa Zawisza

    Pamięci mojego Dziadka

Pamiętam
jak sznury huśtawki w ogrodzie
podpierały garbatą jabłoń
(nachylała się do naszych szeptów)
W sześcioletniej wyobraźni
byłeś rycerzem przeganiającym smoki
Przez lata
słuchałem setek tych samych opowieści o wojnie
Potrafiłeś z niej wyłuskać tyle radości
że długo nic nie rozumiałem
czym była dla Ciebie naprawdę

Potem
rzuciłem na trumnę
garść żalu do Boga
że zabiera Cię w nieuniknione
A dzień taki pełen słońca
I much

Ludzie usypali grób z modlitw
starannie ułożonych
w równy kopiec
Garść po garści
  Słowo po słowie
   Sól po policzku

Na pierzynie z kwiatów
powietrze pluło w płomień
Grób jak tort
ociekał lukrem
A światłość wiekuista...

Wpuściłem świadomość
Na wieki wieków
Żalem