Nominacje profesorskie | ||
| | Profesorowie nadzwyczajni APDr hab. inż. Kazimierz Jaracz, prof. nadzw. AP - studiował na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Technicznym WSP w Krakowie w latach 1967-1972 oraz na Wydziale Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej AGH w Krakowie w latach 1970-1974. W każdej uczelni uzyskał dyplom z wyróżnieniem. Jest laureatem konkursu Primus Inter Pares. Bezpośrednio po studiach został zatrudniony na stanowisku asystenta w Katedrze Elektrotechniki Teoretycznej WSP w Krakowie. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH w Krakowie w 1979 roku. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych z zakresu elektrotechniki (specjalność: maszyny elektryczne, automatyka napędu elektrycznego), nadany uchwałą Rady Wydziału Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki AGH w Krakowie, został zatwierdzony w 2000 roku. W latach 1980-1988 współpracował z Zakładem Badań Podstawowych Elektrotechniki MP i PAN w Warszawie. W latach 1984-1988 i 1992- -1994 był kierownikiem Zakładu Elektrotechniki Teoretycznej w Instytucie Techniki. W latach 1987-1989 kierował tematem badawczym realizowanym w ramach CPBP 01.02. Od 1980 roku współpracuje z Uniwersytetem Technicznym w Ostrawie.
Jest autorem i współautorem ponad 200 prac naukowych i dydaktycznych, w tym m.in.: Electric Drive Systems Dynamic, 1990 (współautorzy L. Szklarski, A. Horodecki), Zagadnienia dokładności układów napędowych, 1983, Optymalizacja układów napędowych, 1989 (współautorzy: L. Szklarski, A. Vitecek), Zastosowanie rachunku operatorowego Laplace'a do zagadnień napędu elektrycznego, 1984 (współautor: L. Szklarski). Rezultaty badań naukowych prezentował na 50 konferencjach międzynarodowych. Jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Sekcji Cybernetyki Górniczej Komitetu Górnictwa PAN, Polskiego Komitetu Automatyzacji Kopalń, a do roku 1996 pracował w Sekcji Energoelektroniki Komitetu Elektrotechniki PAN. Był promotorem ponad 100 prac dyplomowych. Czynnie współpracuje ze średnimi szkołami zawodowymi. Jest współorganizatorem Ogólnopolskich Olimpiad Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej. Był wieloletnim przewodniczącym Międzywojewódzkiej Komisji ds. Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli w zakresie elektrotechniki i techniki. Współuczestniczył w programie IMPROVE-PHARE, w zakresie tworzenia programów modułowych z elektrotechniki. Przez dwie kadencje (od roku 1993) pełnił funkcję prodziekana Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Technicznego AP. Jest kierownikiem Zakładu Dydaktyki Techniki i opiekunem Studenckiego Koła Naukowego Elektryków w Instytucie Techniki. W grudniu 2000 roku został wpisany na listę ekspertów MEN.
W latach 1987-1988 pracował w Mc Gill University w Montrealu jako visiting professor. Habilitował się w 1993 roku w Akademii Górniczo-Hutniczej. Prezentowany w rozprawie habilitacyjnej Analiza procesów wysokotemperaturowego odkształcania stopów miedzi z niklem nowy model procesu rekrystalizacji dynamicznej został wyróżniony i opublikowany przez wyd. E. Freund Publ. House w Londynie. W latach 1996-1998 był dyrektorem Krakowskiego Centrum Wysokich Technologii w Uniwersytecie Jagiellońskim. Wyniki badań prezentował na wielu międzynarodowych kongresach naukowych, utrzymując kontakty z placówkami naukowymi w Korei, Meksyku, Niemczech i Słowacji. Sprostowanie
* Zamieszczamy ponownie notę biograficzną dr hab. Stanisława Wierzbińskiego, prof. nadzw. AP, gdyż w nr 5 "Konspektu" została omyłkowo opatrzona fotografią dr. hab. Henryka Kąkola, prof. nadzw. AP. MZ | ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kraków, maj 2001 | ||