Nominacje profesorskie 

Profesorowie zwyczajni

Prof. zw. dr hab. Teodozja Rittel - jest pracownikiem Katedry Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Jej lingwistycznym zainteresowaniom w czasie studiów w krakowskiej WSP patronowali m.in. profesorowie Tadeusz Milewski i Stanisław Jodłowski. Ukończyła studia w 1960 r. Doktorat w tejże uczelni otrzymała w 1969 roku na podstawie dysertacji: Szyk członów w obrębie form czasu przyszłego złożonego i trybu przypuszczającego (wyd. 1975). Habilitowała się na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku 1985 na podstawie rozprawy Kategoria osoby w polskim zdaniu (wyd.1985), której patronował prof. Adam Heinz. Następnie uzyskała etat w WSP w Krakowie, w której kolejno zajmowała stanowiska adiunkta, docenta i profesora.

W dorobku naukowym prof. T. Rittel występują trzy centra zainteresowań: językoznawstwo historyczne (problemy enklizy, złożone formy czasownika, język Elżbiety Drużbackiej), językoznawstwo ogólne (kategoria osoby, kategoria czasu, morfosyntaktyczna analiza szyku) oraz językoznawstwo stosowane. W tym ostatnim zakresie wprowadziła do obiegu naukowego autorską wersję lingwistyki stosowanej. Doprowadziła do wyodrębnienia "lingwistyki edukacyjnej", której istotę wyznaczają relacje między lingwistyką czystą a edukacją językową. Jest to subdyscyplina językoznawstwa, która bada fakty naukowe motywowane edukacyjnie i modelowane w ramach dyskursu edukacyjnego.

Na dorobek prof. T. Rittel w zakresie lingwistyki edukacyjnej składa się około 80 publikacji, w tym dwie monografie Lingwistyka edukacyjna (wyd. 1993, 1994) i Metodologia lingwistyki edukacyjnej (wyd. 1994), ponad 30 artykułów i rozpraw. W tej specjalności wypromowała czterech doktorów. Jej blisko 40-letni dorobek dydaktyczny i organizacyjny w szkolnictwie średnim i wyższym wyraża się w programach autorskich oraz propozycjach teoretycznych wykorzystywanych w edukacji.

Prof. zw. dr hab. Andrzej Notkowski - ukończył studia historyczne w Uniwersytecie Warszawskim w roku 1969, gdzie również doktoryzował się na podstawie rozprawy Polska prasa prowincjonalna Drugiej Rzeczypospolitej (1918-1939) w roku 1976. W 1988 r. Rada Naukowa Instytutu Badań Literackich PAN nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie prasoznawstwa - historii najnowszej na podstawie książki Prasa w systemie propagandy rządowej w Polsce (1926-1939). Studium techniki władzy.

Jest autorem ponad 150 opracowań naukowych, popularnonaukowych, bibliograficznych i redakcyjno-wydawniczych, w tym sześciu książek i kilkudziesięciu rozpraw, artykułów i haseł encyklopedycznych. W jego dorobku naukowym można wyodrębnić trzy dziedziny zainteresowań badawczych: historię polityczną, dzieje prasy i propagandy oraz regionalistykę. Dotyczą one głównie XIX i XX wieku.

Ma również poważne osiągnięcia w dziedzinie dydaktycznej i organizacyjnej. Był pracownikiem naukowym Instytutu Badań Literackich, Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego; prowadził zajęcia m.in. na Politechnice Warszawskiej i w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. W grudniu 1995 roku rozpoczął pracę w dzisiejszym Instytucie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej AP, gdzie wypromował dwóch doktorów.

Ma poważny wkład w tworzeniu państwowej służby prasowej w Polsce po 1989 roku; zorganizował m.in. Dział Analiz i Informacji Agencyjnej w Biurze Prasowym Rządu (1989-1991) oraz w Biuro Prasy i Informacji MON (1993-1995).

Prof. zw. dr hab. Andrzej Zajtz - matematyk, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego (1951-1955), uczeń Profesora Stanisława Gołąba. Był prezesem Krakowskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1977-1979); doktoryzował się w zakresie nauk matematyczno-fizycznych w roku 1961; habilitował się w zakresie matematyki w roku 1966; tytuł naukowy i stanowisko profesora otrzymał w roku 1980.

Jest specjalistą w dziedzinie podstaw nowoczesnej geometrii różniczkowej. Aktualnie jego badania naukowe dotyczą reprezentacji nieskończonych grup i algebr Liego oraz analizy globalnej i dynamiki. Opublikował 60 prac naukowych i 2 opracowania monograficzne oparte na badaniach własnych, w tym: Komitanten der Tensoren zweiter Ordnung, Wyd. UJ Kraków 1964; Foundations of differential geometry of natural boundles (współautor z M. Palusznym), Caracas 1984.

Był promotorem w dwunastu przewodach doktorskich w UJ, recenzentem w pięciu przewodach habilitacyjnych, opiniodawcą wniosków o tytuł profesora.

Pracę dydaktyczną rozpoczął w Katedrze Matematyki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w 1954 roku. W 1956 roku został zatrudniony w Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie pełnił funkcję Zastępcy Dyrektora Instytutu Matematyki (1976-1979) i Kierownika Zakładu Geometrii (1970-1990), natomiast od 1990 roku był zatrudniony w Wyższej Szkole Pedagogicznej (Akademii Pedagogicznej) w Krakowie na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Od 1994 roku kieruje Zakładem Geometrii i Równań Różniczkowych. Prowadził również wykłady z matematyki na innych kierunkach studiów, w tym z analizy matematycznej dla fizyków w Uniwersytecie Jagiellońskim. Łącznie przez 9 lat wykładał na uczelniach zagranicznych w: Nigerii, Kanadzie, Algierii i Zimbabwe.

Przez dwie kadencje był członkiem Senackiej Komisji ds. Współpracy ze Szkolnictwem Średnim w Uniwersytecie Jagiellońskim.

Profesorowie nadzwyczajni

Prof. dr hab. Zbigniew Zioło - ukończył studia geograficzne na Wydziale Geograficzno-Biologicznym WSP w Krakowie w roku 1963, po czym został zatrudniony w Katedrze Geografii Ekonomicznej. W roku 1969 otrzymał stopień doktora nauk przyrodniczych nadany przez Radę Wydziału Geograficzno-Biologicznego WSP w Krakowie. Habilitowała się na Wydziale Ekonomiki Produkcji Akademii Ekonomicznej w Krakowie w roku 1980. 31 lipca 2000 roku otrzymał z rąk Prezydenta RP tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych.

Opublikował ponad 320 prac, które dotyczyły problemów metodologicznych (zwłaszcza modelowania społeczno-gospodarczych struktur przestrzennych) i metodycznych (m.in. konstrukcja miernika syntetycznego, miar specjalizacji) geografii i regionalistyki, polityki gospodarczej oraz geografii ekonomicznej. Główne prace to: The Development of Optimum Territorial Forms of Industrial Concentration. Geographica Polonica, vol.33, 1976, s.172-181; Wpływ przemysłu na rozwój społeczno-ekonomiczny regionu rzeszowskiego. Seria "Problemy Rejonów Uprzemysławianych", Warszawa 1980; Transformacja struktur subregionalnych Polski Południowo-Wschodniej w procesie zmian systemu gospodarowania. Prace Komisji Nauk Ekonomicznych Wyd. Naukowe Oddziału PAN w Krakowie, 1999.

Wykonał również ponad 60 prac, m.in. w ramach problemów węzłowych, rządowych, centralnych, resortowych, rozwojowych, działalności statutowej i badań własnych oraz na zlecenia różnych instytucji (m.in. Urzędu Rady Ministrów, Centralnego Urzędu Planowania, Ministerstwa Edukacji Narodowej). Brał udział w organizacji badań naukowych pełniąc m.in. funkcję koordynatora i kierownika tematów (np. Unowocześnienie kształcenia nauczycieli geografii na poziomie akademickim).

Był organizatorem i uczestnikiem licznych konferencji naukowych ogólnopolskich i międzynarodowych. Pod jego kierunkiem zostały przygotowane cztery rozprawy doktorskie. Recenzował przewody habilitacyjne; jest promotorem około 200 prac magisterskich.

Był i jest członkiem Komitetów PAN w Warszawie, Komisji PAN Oddział w Krakowie. Pełni funkcję Sekretarza Naukowego Sekcji Gospodarki Przestrzennej Komisji Nauk Ekonomicznych. Jest także członkiem kilku międzynarodowych organizacji naukowych (np. Regional Science Association, European Association of Environmential and Resource Economists, współpracuje z Commission on the Organization of Industrial Space IGU).

W latach 1984-1991 był konsultantem w Biurze Rozwoju Krakowa. W Uczelni pełnił m.in. funkcję dyrektora COMSN (1985-1996) i dyrektora Instytutu Geografii (1997-2000). Obecnie w strukturze Instytutu Geografii AP organizuje nowy Zakład Przedsiębiorczości i Gospodarki Przestrzennej.

Profesorowie nadzwyczajni AP

Dr hab. Henryk Kąkol, prof. ndzw. AP - doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie dydaktyki matematyki. Obecnie na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Instytucie Matematyki AP. Studia matematyczne ukończył w 1960 r. w WSP w Krakowie. W roku 1977 uzyskał tytuł doktora nauk matematycznych w zakresie dydaktyki matematyki. Ma za sobą 40 lat pracy, w tym 13 lat jako nauczyciel liceów ogólnokształcących, 11- w Wojewódzkim Ośrodku Metodycznym i w Zakładzie Dydaktyki Matematyki WSP w Kielcach, a od 1984 r. w Zakładzie Dydaktyki Instytutu Matematyki AP.

Autor 75 publikacji naukowych, dydaktycznych i wdrożeniowych w czasopismach krajowych i zagranicznych, w tym 15 książek, m.in. podręczników do nauczania matematyki. Główne nurty jego badań naukowych skupiają się na dwóch dziedzinach: dydaktyce rachunku prawdopodobieństwa i statystyki (m.in. książka Podstawowe pojęcia statystyki opisowej i rachunku prawdopodobieństwa, 1990) oraz na zastosowaniu nowoczesnych, technicznych środków dydaktycznych w procesie nauczania i uczenia się matematyki (m.in. artykuł Graphical calculators and problem-solving, 1997). Uczestniczył z referatami w 21 międzynarodowych i 40 krajowych konferencjach poświęconych problemom nauczania matematyki. Jest promotorem ponad 60 prac magisterskich i dyplomowych, współautorem projektu Błękitna matematyka (program oraz seria podręczników), autorem programu Matematyka z elementami informatyki w gimnazjum i serii realizujących ten program podręczników. Współzałożyciel i od 10 lat sekretarz Zarządu Głównego Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki.

Dr hab. Iwan Szczerba, prof. ndzw. AP - w latach 1967-1972 studiował na Wydziale Fizyki w Lwowskim Uniwersytecie Państwowym. Doktoryzował się w 1981 roku w Instytucie Metalofizyki Akademii Nauk Ukrainy. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w Lwowskim Uniwersytecie Państwowym w roku 1993. Od 1 października 2000 roku jest zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Akademii Pedagogicznej.

W polu jego zainteresowań badawczych znajduje się fizyka ciała stałego (fizyka metali i faz międzymetalowych), spektroskopia rentgenowska oraz właściwości magnetyczne i transportowe. Jest autorem i współautorem ponad stu publikacji naukowych w tym m.in.: Stabilność i przetwarzanie fazowe w podwójnych systemach międzymetalowych (współautor z M.M. Ristich i J. Dutczak), SANU, Belgrad 1998, s. 139; J. Magn & Magn Mat. 1996, 157/158 (współautor z M. D. Koterlyn); J. Alloys and Compounds 286 (1999), s. 56-60. Rezultaty badań naukowych prezentował na około 40 konferencjach międzynarodowych. Wypromował dwóch doktorów nauk fizyko-matematycznych i jest promotorem dwóch dalszych doktorantów.

Dr hab. Tadeusz Szczerbowski, prof. ndzw. AP - w latach 1980-1985 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Instytucie Filologii Rosyjskiej oraz Katedrze Językoznawstwa Ogólnego i Indoeuropejskiego. W roku 1985 podjął pracę w Instytucie Filologii Rosyjskiej WSP (Akademii Pedagogicznej) w Krakowie. Doktoryzował się i habilitował w Instytucie Języka Polskiego PAN. Od 1 października 2000 roku pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego AP.

Jest autorem książek: O grach językowych w tekstach polskiego i rosyjskiego kabaretu lat osiemdziesiątych (1994), Gry językowe w przekładach "Ulissesa" Jamesa Joyce'a (1998). W druku są: "Anna Livia Plurabelle" po polsku ("Finnegans Wake" Jamesa Joyce'a ks. I, roz. 8), Słownik kiriwińsko-polski oraz polsko-kiriwiński.

Jego zainteresowania naukowe skupiają się m.in. wokół lingwistyki tekstu, twórczości Jamesa Joyce'a, pragmatyki przekładu, języków Oceanii.

Dr hab. Stanisław Wierzbiński, prof. ndzw. AP - w latach 1952-1960 studiował na Wydziale Metalurgicznym Akademii Górniczo-Hutniczej oraz na Wydziale Przemysłu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie uzyskując dyplomy inżyniera metalurga-technologa oraz magistra inżyniera metalurga i magistra ekonomisty-ekonomika przemysłu hutniczego. W latach 1960-1965 pracował w Zakładach Metalowych "Mechanika" w Krakowie uzyskując równocześnie kwalifikacje prawnicze na poziomie studiów podyplomowych. W roku 1965 pracował w Zakładzie Metali Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN. Doktoryzował się w 1974 roku w Polskiej Akademii Nauk.

W latach 1987-1988 pracował w Mc Gill University w Montrealu jako visiting professor. Habilitował się w 1993 roku w Akademii Górniczo-Hutniczej. Prezentowany w rozprawie habilitacyjnej Analiza procesów wysokotemperaturowego odkształcania stopów miedzi z niklem nowy model procesu rekrystalizacji dynamicznej został wyróżniony i opublikowany przez wyd. E. Freund Publ. House w Londynie.

W latach 1996-1998 był dyrektorem Krakowskiego Centrum Wysokich Technologii w Uniwersytecie Jagiellońskim. Wyniki badań prezentował na wielu międzynarodowych kongresach naukowych, utrzymując kontakty z placówkami naukowymi w Korei, Meksyku, Niemczech i Słowacji.

Dr hab. inż. Kazimierz Jaracz, prof. nadzw. AP - studiował na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Technicznym WSP w Krakowie w latach 1967-1972 oraz na Wydziale Elektrotech-niki Górniczej i Hutniczej AGH w Krakowie w latach 1970-1974. W każdej uczelni uzyskał dyplom z wyróżnieniem. Jest laureatem konkursu Primus Inter Pares. Bezpośrednio po stu-diach został zatrudniony na stanowisku asystenta w Katedrze Elektrotechniki Teoretycznej WSP w Krakowie. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH w Krakowie w 1979 roku. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych z zakresu elektrotechniki (specjalność: maszyny elektryczne, automatyka napędu elektrycznego), nadany uchwałą Rady Wydziału Elektrotechniki, Automatyki, Infor-matyki i Elektroniki AGH w Krakowie, został zatwierdzony w 2000 roku. W latach 1980-1988 współpracował z Zakładem Badań Podstawowych Elektrotechniki MP i PAN w War-szawie. W latach 1984-1988 i 1992-1994 był kierownikiem Zakładu Elektrotechniki Teore-tycznej w Instytucie Techniki. W latach 1987-1989 kierował tematem badawczym realizowa-nym w ramach CPBP 01.02. Od 1980 roku współpracuje z Uniwersytetem Technicznym w Ostrawie.

Jest autorem i współautorem ponad 200 prac naukowych i dydaktycznych w tym m.in.: Electric Drive Systems Dynamic,1990 (współautorzy L. Szklarski, A. Horodecki), Zagadnienia dokładności układów napędowych, 1983, Optymalizacja układów napędowych, 1989 (współautorzy: L. Szklarski, A. Vitecek), Zastosowanie rachunku operatorowego Laplace'a do zagadnień napędu elektrycznego, 1984 (współautor: L. Szklarski).

Rezultaty badań naukowych prezentował na 50 konferencjach międzynarodowych. Jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Sekcji Cybernetyki Górniczej Komitetu Górnictwa PAN, Polskiego Komitetu Automatyzacji Kopalń, a do roku 1996 pracował w Sekcji Energoelektroniki Komitetu Elektrotechniki PAN. Był promotorem ponad 100 prac dyplomowych. Czynnie współpracuje z średnimi szkołami zawodowymi. Jest współorgani-zatorem Ogólnopolskich Olimpiad Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej. Był wieloletnim przewodniczącym Międzywojewódzkiej Komisji ds. Stopni Specjalizacji Zawodowej Na-uczycieli w zakresie elektrotechniki i techniki.

Współuczestniczył w programie IMPROVE-PHARE, w zakresie tworzenia programów modułowych z elektrotechniki. Przez dwie kadencje (od roku 1993) pełnił funkcję prodziekana Wydziału Matema-tyczno-Fizyczno-Technicznego AP. Jest kierownikiem Zakładu Dydaktyki Techniki i opieku-nem Studenckiego Koła Naukowego Elektryków w Instytucie Techniki. W grudniu 2000 roku został wpisany na listę ekspertów MEN.

Kraków, styczeń 2001
Statystyka