Sport
Jubileusz Klubu Uczelnianego AZS AP
Szybkimi krokami zbliżamy się do jubileuszu 50-lecia Klubu Uczelnianego AZS Akademii Pedagogicznej. Z tej okazji na łamach "Konspektu" przybliżamy sylwetki zasłużonych dla klubu działaczy, trenerów, wybitnych zawodników. W tym numerze zaprezentujemy sylwetki prezesa KU AZS w latach 1961-1965 Ryszarda Wasztyla i wieloletniego trenera sekcji piłki siatkowej kobiet Jerzego Szymczyka.
Ryszard Wasztyl urodził się 7 lutego 1943 r. w Czołchanach k/Doliny w województwie stanisławowskim. Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego w Kętach (1960 r.) rozpoczął studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i znalazł się
w szeregach AZS w sekcji lekkoatletycznej. Dzięki talentowi organizatorskiemu już jesienią 1991 roku został prezesem Klubu Uczelnianego AZS WSP, którą to funkcję sprawował do wiosny 1965 r. Jednocześnie był członkiem Zarządu Środowiskowego AZS Kraków. Pod jego kierownictwem uczelniany AZS odnosił znaczące sukcesy w Mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i Lidze Międzyuczelnianej środowiska krakowskiego. W 1965 roku obronił pracę magisterską przygotowaną na seminarium historycznym prof. Adama Przybosia, pt. Kampania 1792 roku. Doświadczenia zdobyte podczas studiów oraz w pracy społecznej sprawiły, że rozwijał zainteresowania sportowe
i naukowe. Był m. in. członkiem Prezydium Krakowskiego Komitetu Kultury Fizycznej
i Turystyki i Prezydium Wojewódzkiego TKKF w Krakowie, wiceprezesem Krakowskiego Okręgowego Związku Szermierczego
i Krakowskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki, członkiem Zarządu Wojewódzkiej Federacji Sportu. Komisji Sportowo-Szkoleniowej GTS Wisła, Zarządu Koła Seniorów AZS Kraków.
Ryszard Wasztyl współpracował z krakowskimi redakcjami sportowymi, m.in. "Gazety Krakowskiej", "Echa Krakowa" i "Tempa". Ogłosił ponad 160 artykułów z zakresu historii sportu oraz organizacji kultury fizycznej. W maju 1981 roku zwyciężył w konkursie redakcji "Tempa" i GTS Wisła na pracę historyczną o tym krakowskim klubie, zorganizowanym z okazji jubileuszu 75-lecia Wisły. Od grudnia 1978 r. pracuje w Zakładzie Historii i Organizacji Kultury Fizycznej Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Doktoryzował się na podstawie rozprawy Rozwój sportu robotniczego w Krakowie w latach 1918-1939 w 1982 r., habilitował się z zakresu kultury fizycznej w 1994 r. przedstawiając książkę Wychowanie fizyczne i sport w Krakowie w latach 1773-1890. W dalszym ciągu zajmuje się dziejami kultury fizycznej w zaborze austriackim i rosyjskim, czemu dał wyraz w opublikowanych na ten temat kilkudziesięciu pracach. Aktualnie jest profesorem nadzwyczajnym AWF w Krakowie, pełniąc funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych w Instytucie Nauk Humanistycznych. Żona Ewa jest również absolwentką WSP Kraków. Mają córkę Lilianę i wnuczka Maciusia.
Jerzy Szymczyk urodził się 30 września 1942 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Karierę sportową rozpoczął w Klubie Sportowym Piotrcovia jako lekkoatleta i koszykarz. W 1958 r. odniósł pierwszy znaczący sukces sportowy, zostając mistrzem Polski młodzików w trójboju lekkoatletycznym. W latach 1958-1959 grał w piłkę siatkową w klubie Lechia Tomaszów Mazowiecki, zdobywając z zespołem tytuły mistrza i wicemistrza Polski juniorów. Studia na AWF Warszawie ukończył w 1964 r. W okresie studiów grał w piłkę siatkową w zespole AZS AWF Warszawa, zdobywając dwukrotnie tytuł mistrza Polski i trzykrotnie wicemistrza Polski.
Po studiach przeprowadził się do Krakowa rozpoczynając pracę nauczyciela wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 102, jednocześnie trenując młodzików i juniorów "Hutnika" Kraków. Przez kolejne 10 sezonów grał w zespole Hutnika Kraków zdobywając dwukrotnie tytuł mistrza Polski. Od 1959 roku był reprezentantem Polski juniorów.
W pierwszej reprezentacji Polski zadebiutował w 1961 roku w meczu z Japonią. W 1961 roku grał w reprezentacji Polski na Uniwersjadzie w Sofii zdobywając 4. miejsce. W 1965 roku rozgrywany był w Polsce Puchar Świata. Reprezentacja Polski, w której występował, zdobyła 2. miejsce za Związkiem Radzieckim. Na mistrzostwach świata w Pradze wraz z polskimi siatkarzami uzyskał 6. miejsce. Na mistrzostwach Europy w Istambule zdobywając brązowy medal zakwalifikował się wraz z reprezentacją Polski na Igrzyska Olimpijskie w Meksyku, które odbyły się rok później. Reprezentacja Polski zajęła tam 5. miejsce. Identyczny sukces odniósł występując na mistrzostwach świata w Sofii w 1970 roku.
Z powodu kontuzji kolana od 1970 roku przerywa karierę zawodniczą na kilka miesięcy. Po wznowieniu treningów wyjeżdża do Włoch jako zawodnik i trener. Do reprezentacji Polski już nie wrócił. Rozegrał w niej 135 meczów międzypaństwowych. We Włoszech trenował i grał w zespołach Giaotti Ravenna i Pescara Voley. Po powrocie do kraju w 1981 roku podjął pracę w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu. Jako opiekun żeńskiej piłki siatkowej Klubu Uczelnianego AZS WSP, zdobywa z sekcją 5-krotnie tytuł akademickiego mistrza Krakowa. Jednocześnie trenował ligowy zespół Hutnika Kraków (1982-1984), WKS Wawel (1985- -1994). W latach 1991-1992 szkolił młodzieżową reprezentację Polski. Grał z takimi asami polskiej siatkówki, jak: Tadeusz Szlagor, Zbigniew Rusek, Zdzisław Ambroziak, Edward Skorek, Stanisław Gościniak czy aktualny trener reprezentacji Zbigniew Bosek.
Za swoje osiągnięcia sportowe został uhonorowany w 1972 roku tytułem Zasłużony Mistrz Sportu. Żona Teresa jest absolwentką Instytutu Geografii WSP Kraków, syn Rafał ukończył AE, grając jednocześnie w piłkę koszykową w krakowskiej Wiśle i AZS-AE Kraków.
Czesław Michalski
Kraków, lipiec 2000
Statystyka