Barbara Gołąb

Urodziła się w Tłustem w powiecie Zaleszczyki (dawne Kresy Wschodnie). Wykształcenie średnie uzyskała w Łańcucie, następnie studiowała w krakowskiej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego, gdzie obroniła w 1963 roku pracę magisterską napisaną pod kierunkiem wybitnego szkoleniowca piłki ręcznej, Władysława Stawiarskiego. Po uzyskaniu tytułu magistra wychowania fizycznego w dalszym ciągu podnosiła swoje kwalifikacje zawodowe, zdobywając szereg specjalizacji: z piłki ręcznej, piłki koszykowej, piłki siatkowej, narciarstwa, jazdy figurowej na lodzie, rehabilitacji ruchowej, tenisa ziemnego i stołowego.

Karierę sportową rozpoczynała w Klubie Sportowym Stal Łańcut i szybko zaczęła odnosić sukcesy sportowe w tenisie ziemnym. Występowała również w drużynie piłki koszykowej. Największymi jej sukcesami sportowymi było zdobycie tytułu Mistrzyni Polski w gimnastyce artystycznej w 1963 r. oraz mistrzostwo okręgu małopolskiego w tenisie ziemnym. Przez wiele lat była najlepszą zawodniczką w mistrzostwach uczelni w tenisie ziemnym i stołowym.

Po ukończeniu studiów podjęła pracę w Powiatowym Szkolnym Ośrodku Sportowym, pełniąc przez okres 10 lat funkcję dyrektora. Za osiągnięcia organizacyjne i sportowe w 1970 r. otrzymała nagrodę III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania.

W Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Akademii Pedagogicznej w Krakowie pracuje od 1973 r. należąc do wzorowych nauczycieli wychowania fizycznego. Prowadziła badania naukowe z zakresu sprawności fizycznej według testu Pilicza, trenowała zespoły klubu Uczelnianego AZS w piłce ręcznej, piłce siatkowej i tenisie stołowym. Współorganizowała Mistrzostwa Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w Krakowie, Mszanie Dolnej i Zakopanem, kierowała obozami wędrownymi dla studentów w Beskidzie Śląskim i Żywieckim, Bieszczadach, Pieninach i Sudetach.

Od ponad 30 lat trenowała sekcję tenisa stołowego uczelnianego klubu AZS, odnosząc szereg zespołowych i indywidualnych sukcesów na mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych i akademickich mistrzostwach Krakowa. Najlepszymi zawodniczkami sekcji były: Marta Piłka, reprezentantka kraju, uczestniczka mistrzostw Europy, wielokrotna mistrzyni Polski Szkół Pedagogicznych, Jadwiga Mianowska, Adrianna Chływa, Anna Furtak, Aneta Barcińska, Barbara Golonka, Magdalena Walas – medalistki Mistrzostw Polski. Wśród mężczyzn wyróżniającymi się zawodnikami byli: Zbigniew Hadała, Janusz Sejmej (obecnie dziennikarz TVP), Piotr Tutak, Marek Karwala (adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej).

Sukcesy szkoleniowe osiągała również w innych dyscyplinach sportowych. Prowadząc uczelniany zespół w piłce ręcznej zdobyła z nim tytuł wicemistrza Polski Szkół Pedagogicznych w 1976 r. w Olsztynie.

Mąż Stanisław Gołąb jest profesorem zwyczajnym antropologii, pracuje na krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Syn Wojciech jest trenerem narciarstwa, pływania, snowboardu, windsurfingu, żeglarstwa i pracuje w Młodzieżowym Domu Kultury.

 

Boguchwał Fulara

Wieloletni kierownik Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, piłkarz ręczny, wybitny trener piłki ręcznej Swoją przygodę sportową rozpoczął w Liceum Pedagogicznym w Tarnowie, gdzie uprawiał narciarstwo i piłkę ręczną. Od 1953 r. był zawodnikiem MKS Tarnów. Po rozpoczęciu studiów w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie trafi ł do pierwszoligowego zespołu AZS Kraków, w którym występował w latach 1959–1970. Największe sukcesy sportowe w tamtym okresie, odniósł pod wodzą znakomitego trenera i pedagoga gier zespołowych, Władysława Stawiarskiego: tytuły akademickich Mistrzów Polski, piąte miejsce wśród najlepszych polskich zespołów w 1962 r. Będąc jeszcze zawodnikiem rozpoczął pracę szkoleniową, zaczynając od prowadzenia zespołu juniorów AZS Kraków, z którym zdobył trzecie miejsce w mistrzostwach Polski w roku 1964. w latach 1964–1975 trenował zespół piłki ręcznej WKS Wawel Kraków, wprowadzając go do pierwszej ligi i do zdobycia w 1973 r. Pucharu Polski. w latach 1975–1981 i 1986–1989 był trenerem Hutnika Kraków zdobywając z nim trzykrotnie tytuł mistrza Polski (1978, 1979, 1980) oraz Puchar Polski (1976).

B. Fulara był jednocześnie trenerem reprezentacji Polski juniorów i kadry młodzieżowej w latach 1969–1974, należał do sztabu szkoleniowego i reprezentacji Polski (1972–1978). Był również drugim trenerem reprezentacji Polski, z którą brał udział na Olimpiadzie w Moskwie w roku 1980. Mimo bojkotu olimpiady przez kraje zachodnie, oprócz zespołu Republiki Federalnej Niemiec, wystąpiła cała czołówka światowej piłki ręcznej a sam turniej stał na bardzo wysokim poziomie. Mimo iż Polska należała do grona faworytów, po pierwszym meczu zremisowanym z Węgrami, przyszła niespodziewana porażka z zespołem NRD – zespół nie wytrzymał psychicznie i w efekcie zdobył tylko siódme miejsce.

W latach 1994–1997 ponownie został drugim trenerem reprezentacji Polski. w 1995 r. prowadzony przez niego zespół zdobył piąte miejsce w Akademickich Mistrzostwach Świata w Izmirze (Turcja). z zespołów krakowskich trenował również piłkarki ręczne Cracovii, awansując z nimi na początku lat dziewięćdziesiątych do i ligi. Trenował też sekcje piłki ręcznej kobiet i mężczyzn naszego Klubu Uczelnianego AZS, z którymi osiągnął wiele sukcesów sportowych na Mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych i w lidze akademickiej środowiska krakowskiego. Do największych swoich sukcesów szkoleniowych zalicza wychowanie brązowych medalistów olimpijskich z Montrealu (1976) Jana Gmyrka (męża naszej uczelnianej zawodniczki w piłkę koszykową, a następnie pracowniczki Instytutu Geografi i Magdaleny Gmyrek) oraz nieżyjącego już Alfreda Kałuzińskiego, medalistów Mistrzostw Świata z 1982 r. w RFN: Jerzego Garpiela i Zbigniewa Gawlika.

Osobny rozdział w jego karierze trenera piłki ręcznej stanowi praca z zespołami zagranicznymi. w latach 1981–1985 był trenerem reprezentacji Egiptu, z którą zdobywał mistrzostwo Afryki juniorów w roku 1982 i młodzieżowe mistrzostwo Afryki w 1985 r. z reprezentacją Egiptu był na Mistrzostwach Świata w Portugalii i Norwegii. w latach 1989–1991 był trenerem pierwszoligowego austriackiego zespołu UHC Stockerau, zdobywając z nim w 1990 r. Puchar Austrii.

Jak sam mówi, sport pozwolił mu zwiedzić niemal cały świat. z krajów europejskich nie odwiedził tylko w Walii. Gdyby dane mu było raz jeszcze wybierać, niewątpliwie powtórzyłby decyzję o wyborze kariery sportowej i szkoleniowej.

 

Jerzy Szymczyk

Starszy wykładowca Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, siatkarz, olimpijczyk, mistrz Polski. Swoje zainteresowania do sportu wyniósł z domu rodzinnego. Matka była po wojnie nauczycielką w Piotrkowie Trybunalskim i uczyła m.in. wychowania fizycznego. Gdy odbywała zajęcia w terenie często zabierała go ze sobą. Jak wspomina: „Tak mi się to spodobało, szczególnie, gdy grali w dwa ognie, w siatkówkę, że postanowiłem dorównać tym najlepszym”. Już w szkole zaczął uprawiać lekką atletykę, piłkę ręczną, siatkówkę, koszykówkę. Gdy rodzice w 1956 r. przenieśli się do Tomaszowa, uprawiał lekką atletykę, zaczął grać w siatkówkę, wówczas koszykówki nie uczono w szkołach. w latach 1958–1959 grał w piłkę siatkową w Lechii Tomaszów, zdobywając z zespołem tytuł mistrza i wicemistrza Polski juniorów. w 1959 r. rozpoczął studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i zaczął grać w zespole, który kształtował oblicze tej dyscypliny sportu, dzierżąc przez wiele lat prymat w kraju. w roku 1960 AZS Warszawa zdobył po wojnie, po raz 10. pod rząd, tytuł mistrza Polski, w swojej kolekcji ma złoty medal z tej okazji. z zespołem tym, trenowanym przez Zygmunta Krausa, zdobywał dwukrotnie tytuł Mistrza Polski i trzykrotnie tytuł wicemistrza Polski.

W roku 1961 zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu z Japonią, w tym samym roku grał na Uniwersjadzie w Sofii i zdobywając 4 miejsce.

Po ukończeniu studiów w 1964 r. przeniósł się do Krakowa, rozpoczynając pracę nauczyciela wychowania fi zycznego, uprawiając nadal siatkówkę. Przez kolejne 10 lat grał w zespole Hutnika Kraków zdobywając dwukrotnie tytuł Mistrza Polski.

Występował w reprezentacji Polski, która zaczęła wówczas odnosić międzynarodowe sukcesy. Za pierwszy sukces należy uznać brązowy medal na mistrzostwach Europy w Istambule (1967) – otwierający Polakom drogę do finału olimpijskiego, II lokatę w Pucharze Świata w (1965), 6. miejsce w Mistrzostwach Świata w Pradze (1966). w roku 1968, na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku zdobył 5. miejsce, identyczny wynik reprezentacja powtórzyła na Mistrzostwach Świata w Sofii i w 1970 r. Kontuzja kolana sprawiła, iż musiał przerwać karierę zawodniczą na kilka miesięcy. Po wznowieniu treningów wyjechał do Włoch jako zawodnik i trener. Do reprezentacji już nie wrócił, rozegrał w niej 135 meczów międzypaństwowych. Do dziś za największą swoją porażkę uważa ostatni mecz na Olimpiadzie w Meksyku, który Polska rozegrała z Niemiecką Republiką Demokratyczną o III miejsce. Przegrana pozbawiła Jerzego Szymczyka renty olimpijskiej, którą otrzymują tylko medaliści olimpijscy.

Opracował Czesław Michalski