Po pierwsze: wrażliwość. Ona jest punktem wyjścia i celem wszelkich działań dydaktycznych. Wrażliwość młodych jest nieskażona nawykami i uprzedzeniami, jej potencjał jest ciągle obiecujący, jak każdy powracający cykl wiosenny w naturze. Tej świeżości towarzyszy zawsze entuzjazm i optymizm. Młodzi mają nadzieję, a nawet pewność, że to, co w sztuce najważniejsze, jest jeszcze do odkrycia i to właśnie jest ich zadaniem. i mają rację. Nie należy im w tym przeszkadzać. Nie należy czynić z nich zgorzkniałych starców, którzy wiedzą wiele i wątpią we wszystko.
Po drugie: pasja. Pracownicy Instytutu Sztuki to twórcy, dla których dydaktyka artystyczna jest pasją. Różnorodne postawy artystyczne tworzą dla studentów ofertę bogatą i zróżnicowaną. To widać wyraźnie także w pracach dyplomowych.
Po trzecie: bez doktrynerstwa, chociaż o to najtrudniej. Każdy młody człowiek jest indywidualnością, której nie powinno się zafałszowywać natrętną indoktrynacją. Współpraca ze studentami dla artysty pedagoga jest doznawaniem zawsze świeżych i nowych zachwytów nad bogactwem i wielorakością osobowości.
Po czwarte: młodzież. Młodzież z Krakowa i najodleglejszych zakątków kraju. Zdarzają się także studenci z zagranicy. Młodzież uzdolniona i poszukująca spełnienia swych aspiracji artystycznych. Kierunek studiów nazywał się do niedawna po prostu Wychowaniem plastycznym, teraz nosi wyszukane miano Edukacji artystycznej w zakresie sztuk plastycznych. Absolwenci tychże studiów to dobrze przygotowani pedagodzy w zakresie plastyki, animatorzy kulturalni i popularyzatorzy sztuki. Nierzadko uprawiają twórczość własną i biorą udział w wystawach oraz w życiu artystycznym środowisk twórczych. Nauczyciel powinien być przynajmniej wyrobionym koneserem sztuki i mieć, jak to się mówi, oko. Powinien także dysponować podstawowym warsztatem krytycznym, aby być zdolnym do profesjonalnego opisu zjawisk artystycznych.
Sztuka nie może być dla osobowości nauczyciela tylko czymś zewnętrznym. Nie może on być ignorantem, ale jego wiedza powinna mieć inny charakter niż wiedza historyka sztuki. To wiedza sprawdzana poprzez oko i warsztat. Poznawanie w ciągłym dyskursie z mistrzami i twórcami współczesnymi. Zawsze w drodze i zawsze w poszukiwaniu istoty rzeczy. Nieskrępowany rozwój osobowości twórczej sprzyja otwartej i krytycznej postawie wobec zjawisk sztuki współczesnej. Realizacja własnych aspiracji twórczych pozostaje czynnikiem priorytetowym towarzyszącym dydaktyce artystycznej, warunkuje ją i uprawomocnia.