Marcin Pawłowski

Dyplomy 2005

9 listopada br. w „Galerii Centrum” Nowohuckiego Centrum Kultury przy Placu Centralnym została otwarta wystawa Instytutu Sztuki – Dyplomy 2005. To pierwsza w ponad 25-letniej historii Instytutu zbiorowa prezentacja fragmentów prac dyplomowych, zrealizowanych w 2005 r. przez absolwentów studiów zawodowych i magisterskich kierunku Edukacja artystyczna, w zakresie sztuk plastycznych. Około 140 eksponowanych prac 46 autorów stanowi reprezentatywny przekrój wielości specjalizacji i dyscyplin artystycznych, funkcjonujących w programie studiów. Adam Panasiewicz i Aleksander Pieniek, pracownicy instytutu bezpośrednio odpowiedzialni za realizację wystawy i jej ostateczny kształt, stanęli wobec bardzo trudnego zadania: w złożonej przestrzeni nowohuckiej galerii dokonać kompozycji prac malarskich, rysunkowych, graficznych, fotograficznych, rzeźbiarskich i dotyczących projektowania wizualnego.

Uroczyste otwarcie wystawy Dyplomy 2005

Szczegółowy scenariusz wystawy był efektem zastosowania demokratycznej zasady typowania najlepszych prac przez ich promotorów. Trudno jednoznacznie ocenić, czy ta zasada okazała się słuszna i skuteczna. Jak zwykle w takich sytuacjach wiele jest ocen i opinii skrajnie różnych. Niewątpliwie można, lub wręcz należy, próbować w przyszłości skorzystać z innych pomysłów na znalezienie bardziej doskonałego klucza wyboru autorów.

Bez względu na to, według której metody zostaną dobrani uczestnicy, znaczenie tego typu wystaw jest w oczywisty sposób szczególne. Są one świadectwem poziomu prowadzonej w naszym Instytucie dydaktyki, informują o możliwościach twórczych studentów – jej uczestników, ale kto wie, czy nie w większym stopniu o kondycji, możliwościach dydaktycznych i poglądach naszych pracowników.

Osobiście nie przeceniam wartości tegorocznego pokazu. w krótkim wystąpieniu na otwarciu wystawy pozwoliłem sobie na uwagę, że trochę inaczej ją sobie wyobrażałem. Dzisiaj mogę wskazać wręcz na rozczarowanie jej ostatecznym kształtem. To opinia wynikająca z oceny poziomu artystycznego często tych samych zestawów dyplomowych, ale oglądanych w całości w momencie dyplomowej obrony; przemawiających pełnią i bogactwem swojego wyrazu, rozbudowaną strukturą, wzajemnym kontekstem jej elementów, również ich wielością, a więc czysto fizyczną skalą swoich rozmiarów. Mam pewność, że zdecydowana większość prac prezentowanych na wystawie w okrojonej formie (przeważnie w drastyczny sposób), w rzeczywistości reprezentuje o wiele wyższy poziom. Jeżeli piszę więc o rozczarowaniu, to jest ono wynikiem właśnie takiej obserwacji i refleksji; prace dyplomowe naszych studentów w rzeczywistości (w ich pełnym kształcie) są po prostu o wiele lepsze.

Jak w przyszłości pokazać tę ich rzeczywistą wartość, a więc wartość naszej (studentów i pracowników) pracy, to przedmiot dyskusji, do której – mam nadzieję – już niedługo dojdzie w Instytucie Sztuki.