Z życia Uczelni 

Jarosław Rafa

Rekrutacja po nowemu

O elektronicznej rekrutacji na studia w roku 2004/2005

Jednym z najistotniejszych i najbardziej krytycznych procesów w funkcjonowaniu każdej uczelni wyższej jest rekrutacja na studia. Dotychczas procedura rekrutacyjna – mimo prób częściowego jej skomputeryzowania w ubiegłych latach – realizowana była na naszej uczelni w przeważającej większości metodami ręcznymi. Obieg informacji pomiędzy poszczególnymi osobami i jednostkami zaangażowanymi w proces rekrutacji (kandydaci, Sekcja ds. Rekrutacji, komisje rekrutacyjne, kwestura, dziekanaty) odbywał się drogą papierową, co wiązało się z koniecznością wielokrotnego przepisywania tych samych danych. Przysparzało to osobom pracującym przy rekrutacji dużo zbędnej pracy, a także wprowadzało niebezpieczeństwo popełnienia pomyłki przy przepisywaniu. Kandydaci mieli także utrudniony dostęp do informacji o postępowaniu rekrutacyjnym – uzyskanie tych informacji wymagało najczęściej fizycznej obecności na uczelni w odpowiednim miejscu i czasie, aby np. skontaktować się z sekretarzem komisji rekrutacyjnej

Takie postępowanie rekrutacyjne bez wątpienia nie przystaje już do wymogów społeczeństwa XXI w., w którym rolę kluczową zaczyna odgrywać sprawny przekaz informacji. Dlatego w bieżącym roku akademickim uczelnia zdecydowała się na wprowadzenie daleko idących zmian, które bez przesady można określić mianem rewolucji w dotychczasowej procedurze rekrutacji. Podjęto decyzję o zbudowaniu kompleksowego systemu komputerowego, obsługującego całość procesu rekrutacji we wszystkich jego aspektach. Dotychczas nie realizowano na naszej uczelni tak dużego i złożonego projektu informatycznego obejmującego tyle spraw jednocześnie i pracę tak wielu jednostek uczelni.

Nawet osoby, które podczas tegorocznej rekrutacji miały okazję pracować z tym systemem, często nie uświadamiają sobie całej jego obszerności i złożoności, gdyż stykały się tylko z jednym „wycinkiem” systemu, przeznaczonym do wykorzystania w konkretnym celu. Tymczasem najistotniejsza zmiana, jaka dzięki wprowadzeniu systemu dokonała się w procesie rekrutacji, ma miejsce właśnie w przekazywaniu informacji pomiędzy tymi poszczególnymi „wycinkami”. Dlatego w niniejszym tekście chciałbym przedstawić naszą „rekrutacyjną rewolucję” z perspektywy twórców systemu.

Założenia

Przystępując do wdrażania systemu rekrutacyjnego, postawiliśmy przed sobą trzy najważniejsze cele, jakie system ten powinien spełniać: wyższa jakość obsługi kandydata, lepsza komunikacja kandydata z uczelnią; ułatwienie pracy osób obsługujących rekrutację; usprawnienie i przyspieszenie przepływu informacji pomiędzy różnymi podmiotami procesu rekrutacyjnego.

Niezbędnym warunkiem powodzenia jakiegokolwiek projektu informatycznego jest wcześniejsze dokładne przeanalizowanie przebiegu procesu, który ma być komputeryzowany. Budowa systemu informatycznego bez takiej analizy zazwyczaj kończy się spektakularną porażką w rodzaju tych, o których informują nas media przy okazji kolejnych nieudanych projektów komputeryzacji instytucji państwowych.

Dlatego też prace nad systemem rozpoczęliśmy od stworzenia precyzyjnego opisu całego procesu rekrutacji. Należało wyróżnić w nim poszczególne etapy (tzw. stany) i wskazać możliwe drogi przejść między nimi. Trzeba było też określić, kiedy i pod jakimi warunkami następują owe przejścia, jaki zakres informacji o kandydacie potrzebny jest na danym etapie, kto jest odpowiedzialny za wprowadzanie tych informacji do systemu oraz w jaki sposób informacje te są przekazywane pomiędzy określonymi osobami. W wyniku tych prac opracowany został m.in. widoczny na rysunku 1 schemat logiczny procedury rekrutacyjnej.

Rysunek 1

W schemacie tym rekrutacja rozpoczyna się od miejsca oznaczonego literą K, czyli wypełnienia przez kandydata elektronicznego formularza rejestracyjnego na stronie internetowej. Możliwe zakończenia postępowania rekrutacyjnego reprezentują natomiast koła umieszczone na rysunku w polu czerwonym (zakończenia negatywne – kandydat nie zostaje studentem) lub w polu niebieskim (zakończenia pozytywne – kandydat zostaje studentem). Dokładne objaśnienia znaczenia poszczególnych pól na schemacie można znaleźć na stronie WWW naszego systemu rekrutacyjnego: rekrutacja.ap.krakow.pl/, na której schemat ten został również zamieszczony. Prace przygotowawczo-analityczne, bez których wdrożenie systemu nie mogłoby zakończyć się sukcesem, wykonał w znakomitej większości mgr Aleksander Nabagło z Samodzielnej Sekcji ds. Komputeryzacji AP.

Z uwagi na liczbę osób zaangażowanych w procedurę rekrutacyjną system zaprojektowano jako aplikację internetową. Całe przetwarzanie danych musiało być dokonywane na centralnym serwerze, a dostęp do wszelkich funkcji systemu powinien się odbywać poprzez przeglądarkę WWW, tak aby użytkownik nie musiał instalować jakiegokolwiek specjalnego oprogramowania. Dzięki temu możliwa jest praca z systemem na dowolnym komputerze z dostępem do Internetu*, przenoszenie pracy z jednego komputera na drugi (co okazało się bardzo pożyteczne dla komisji rekrutacyjnych), jak również zapewnienie możliwości bezproblemowego podstawienia sprzętu zastępczego w razie awarii komputera. Z trzema niewielkimi wyjątkami (o których dalej) udało się ten cel osiągnąć.

Jednym z podstawowych problemów, z jakimi borykała się uczelnia przy rekrutacji prowadzonej w dotychczasowy sposób, była konieczność ręcznego wprowadzania do systemów komputerowych danych osobowych kandydatów, przepisywanych ze składanych przez nich papierowych podań. Było to bardzo czasochłonne, dochodziło przy tym również do wielu pomyłek, zwłaszcza że dane wprowadzane były aż w trzech miejscach (Sekcja ds. Rekrutacji, komisje rekrutacyjne i wreszcie – dla kandydatów, którzy zostali przyjęci na studia – dziekanaty). Przyjęliśmy zatem, że kandydat rejestrując się będzie sam wprowadzał swoje dane osobowe poprzez stronę WWW. Następnie dane te będą automatycznie wykorzystywane na wszystkich kolejnych etapach procedury rekrutacyjnej.

Przedmiotem długotrwałych kontrowersji i dyskusji stało się pytanie, czy oprócz elektronicznej rejestracji kandydatów będzie równolegle utrzymane przyjmowanie podań w dotychczasowej formie papierowej. W końcu jednak, po rozważeniu wszystkich „za” i „przeciw”, władze uczelni – reprezentowane przede wszystkim przez osobę prorektora ds. dydaktycznych, prof. Eugeniusza Wachnickiego – podjęły przełomową decyzję, iż forma elektroniczna będzie od roku 2004/2005 jedyną i obowiązkową formą rejestracji kandydatów na studia zarówno dzienne, jak i zaoczne (z uwagi na znaczne rozproszenie organizacyjne studiów podyplomowych, na które rekrutację prowadzą instytuty we własnym zakresie, studia te nie zostały na razie objęte systemem).

Zakładając, że część kandydatów może nie dysponować drukarką (niezbędną do wydrukowania potwierdzenia rejestracji, będącego zarazem podaniem o przyjęcie na studia) lub w ogóle nie mieć dostępu do Internetu, uczelnia udostępniła kandydatom „awaryjne” stanowiska komputerowe, na których mogli oni na miejscu dokonać rejestracji lub wydrukować potwierdzenie. W trakcie rekrutacji okazało się, iż liczba osób korzystających z tych stanowisk była znacznie większa, niż przewidywano, co spowodowało tworzenie się długich kolejek. Byli to w większości kandydaci mieszkający w Krakowie, którzy mimo większych możliwości wcześniejszego zarejestrowania się przez Internet (np. w kawiarence internetowej), nie chcieli z nich korzystać. Osoby zamiejscowe przeważnie postępowały zgodnie z założeniami, pojawiając się na uczelni już z gotowym wydrukiem potwierdzającym rejestrację.

Struktura i działanie systemu

Zadanie zbudowania systemu przypadło w udziale piszącemu te słowa. Z uwagi na ustalone i zatwierdzone wcześniej terminy rekrutacji system musiał ruszyć 15 maja 2004 r. Tymczasem ostatnie ustalenia dotyczące sposobu przeprowadzenia rekrutacji miały miejsce jeszcze w marcu tego roku. Wymagało to znacznego wysiłku, niemniej jednak udało się napisać i – co najważniejsze – przetestować system w przewidzianym czasie (z wyjątkiem modułu przeznaczonego dla komisji rekrutacyjnych, który rozpoczął pracę kilka tygodni później). 15 maja 2004 r. około godz. 4 nad ranem, po ostatnich testach system został udostępniony na uczelnianych stronach WWW. Trzy godziny później w bazie danych zarejestrował się pierwszy kandydat, a właściwie kandydatka, starająca się o przyjęcie na kierunek biologia.

Z uwagi na przyjęty model systemu jako aplikacji internetowej, słusznym wyborem było zrealizowanie go w oparciu o język programowania PHP oraz bazę danych MySQL. Są to najpopularniejsze obecnie narzędzia wykorzystywane do tworzenia tego typu systemów, stanowiące sprawdzoną, stabilną i niezawodną platformę, wykorzystywaną przez serwisy internetowe na całym świecie. Istotne znaczenie ma także fakt, że są to rozwiązania darmowe i oferowane na zasadach open-source (z ogólnie dostępnym kodem źródłowym), co sprzyja szybkiemu wykrywaniu i poprawianiu przez społeczność internetową ewentualnych błędów, a nawet umożliwia w razie potrzeby dokonanie modyfikacji tych narzędzi dla własnych potrzeb (co okazało się w naszym przypadku konieczne, w celu uzyskania współpracy języka PHP z bazą danych istniejącego systemu dziekanatowego).

Rysunek 2

Jak już wspomniano wcześniej, system obsługuje całość procesu rekrutacyjnego, począwszy od rejestracji kandydatów, poprzez postępowanie kwalifikacyjne w komisjach rekrutacyjnych, ewentualną procedurę odwoławczą, względnie przyjęcia kandydatów na wolnych słuchaczy, aż do momentu wpisu na studia, kiedy to dane zostają przeniesione do systemu dziekanatowego. System automatycznie rejestruje również opłaty rekrutacyjne wpłacane przez kandydatów na podstawie informacji otrzymywanych z banku. Tworzone są ponadto raporty dla kwestury, zawierające zestawienia wpłat kandydatów w rozbiciu na poszczególne kierunki studiów, wykazy nadpłat, niedopłat itp. Na bieżąco dostępne są aktualne dane statystyczne dotyczące liczby kandydatów znajdujących się na różnych etapach postępowania, do których wgląd mają komisje rekrutacyjne oraz inne upoważnione osoby.

System składa się z kilku modułów. Pierwszym z nich jest moduł rejestracyjny. To z nim najpierw styka się kandydat, wprowadzając do systemu swoje dane personalne (por. rys. 2).

Po dokonaniu rejestracji kandydat otrzymuje swój numer identyfikacyjny oraz hasło, które pozwalają mu zalogować się do następnego modułu systemu – modułu dla kandydatów. Za jego pośrednictwem kandydat uzyskuje przez cały czas trwania procesu rekrutacyjnego aktualne informacje dotyczące swojej osoby (np. o wpłynięciu wpłaty z banku, wyznaczonym terminie egzaminu, wynikach, fakcie przyjęcia lub nieprzyjęcia, itp.). Bezpośrednio po zarejestrowaniu kandydat musi natomiast wykorzystać tę jednostkę systemu w celu wydrukowania potwierdzenia rejestracji, które podpisuje i składa na uczelni wraz z dokumentami. W module tym znajdzie również informację o numerze konta, na które musi wpłacić opłatę rekrutacyjną. W oparciu o umowę zawartą przez uczelnię z bankiem, każdemu kandydatowi przypisywany jest indywidualny numer konta do wpłaty (analogicznie jak ma to miejsce np. przy opłacaniu rachunków za telefon bądź energię elektryczną). Jest on powiązany z numerem rejestracyjnym kandydata, co umożliwia późniejszą automatyczną identyfikację wpłat przez bank i w konsekwencji przez nasz system rekrutacyjny.

Dla zaoszczędzenia czasu i uniknięcia pomyłek przy wpłacie kandydat może wydrukować z systemu gotowy blankiet wpłaty, zawierający niezbędne dane. Z uwagi na skomplikowaną formę graficzną bankowego formularza, niezbędne było zastosowanie formatu PDF (Portable Document Format), często wykorzystywanego w Internecie do publikacji dokumentów. Kandydat musi mieć więc zainstalowany – oprócz przeglądarki WWW – program umożliwiający odczyt plików w takim formacie (np. popularny Adobe Reader).

Rysunek 3

Informacja o fakcie dokonania wpłaty przez kandydata dociera do systemu – a tym samym do Sekcji ds. Rekrutacji, komisji rekrutacyjnych, jak również kwestury – za pośrednictwem niewielkiego, ale pełniącego bardzo ważną rolę modułu bankowego. Pracuje on w sposób automatyczny, w oparciu o nadsyłane przez bank pliki transakcyjne z systemu płatności masowych. Pliki te bank wysyła do uczelni e-mailem, w postaci zaszyfrowanej i opatrzonej podpisem elektronicznym. Po odebraniu takiej przesyłki przez uczelniany serwer poczty elektronicznej samoczynnie uruchamia się moduł bankowy, który po zweryfikowaniu podpisu i odszyfrowaniu pliku wprowadza informacje o wpłatach kandydatów do bazy.

Pozostałe jednostki systemu przeznaczone są dla pracowników uczelni pracujących przy rekrutacji. Dostęp do nich możliwy jest tylko dla autoryzowanych użytkowników, posiadających identyfikator i hasło przydzielone przez Sekcję ds. Komputeryzacji. Należą do nich:

– moduł dla Sekcji ds. Rekrutacji, obsługujący czynności: przyjmowania dokumentów kandydatów, przekazywania dokumentów do komisji rekrutacyjnych, rejestrację złożonych odwołań od decyzji komisji, przyjmowanie wolnych słuchaczy, wprowadzanie wyników postępowania odwoławczego, wysyłanie zawiadomień do osób przyjętych i nieprzyjętych z odwołania oraz drukowanie list takich osób. Moduł ten zawiera także obsługę szeregu sytuacji „awaryjnych”, często zdarzających się w praktyce rekrutacyjnej, jak np. rezygnacja kandydata po złożeniu dokumentów;

– moduł rejestracji dokumentów, stanowi uproszczoną wersję powyższego modułu, zawierającą jedynie funkcje związane z przyjmowaniem dokumentów kandydatów. Wykorzystywany jest przede wszystkim przez ośrodki zamiejscowe przyjmujące dokumenty kandydatów na studia zaoczne (Tarnów, Nowy Sącz itp.), a także na dodatkowych stanowiskach przyjmowania dokumentów, tworzonych doraźnie w okresach szczytowej liczby kandydatów składających dokumenty;

– moduł dla komisji rekrutacyjnych, jest najbardziej skomplikowanym elementem systemu. Wspomaga on wszystkie czynności komisji rekrutacyjnej, począwszy od podziału kandydatów na grupy, poprzez wysyłanie zawiadomień do kandydatów (drogą elektroniczną i tradycyjną), wprowadzanie wyników postępowania kwalifikacyjnego, po drukowanie list wyników i protokołów oraz automatyczną publikację wyników w sieci;

– moduł dla dziekanatów, umożliwia dokonywanie wpisów na studia kandydatów, którzy zostali przyjęci, oraz przenoszenie danych osób wpisanych do dziekanatowego systemu informatycznego.

Wszystkie te moduły korzystają z jednej centralnej bazy danych – oznacza to, że dokonanie jakiejkolwiek operacji w jednym z modułów jest natychmiast widoczne w powiązanych z nim pozostałych modułach. Przykładowo, jeżeli komisja rekrutacyjna wprowadzi do systemu i zatwierdzi wyniki postępowania kwalifikacyjnego, są one natychmiast widoczne zarówno dla kandydatów, jak i dla Sekcji ds. Rekrutacji oraz dla dziekanatów. Tym samym możliwa jest sytuacja (miała ona miejsce w trakcie tegorocznej rekrutacji), że zanim jeszcze sekretarz komisji rekrutacyjnej zdąży wydrukować listy wyników i dostarczyć je na papierze do Sekcji ds. Rekrutacji, ta zacznie już przyjmować odwołania od kandydatów, którzy nie zostali przyjęci na studia(!) Przy odpowiedniej organizacji pracy dziekanatów możliwe jest również natychmiastowe rozpoczęcie przyjmowania przez dziekanaty wpisów kandydatów. Pozwala to na znaczne skrócenie czasu niezbędnego na dokonanie przez kandydata wszystkich czynności związanych z rekrutacją i eliminuje konieczność niepotrzebnych wielokrotnych wizyt na uczelni, co jest szczególnie istotne w przypadku osób zamiejscowych.

Najbardziej rewolucyjnym elementem wprowadzonym dzięki systemowi jest całkowicie zelektronizowany obieg informacji „rekrutacyjnej”. Informacja przepływająca drogą elektroniczną zyskała znaczenie pierwszoplanowe, a informacja w postaci „papierowej” tylko ją dubluje, głównie ze względu na wymogi formalne. Niestety, wydaje się, iż w trakcie tegorocznej rekrutacji ten podstawowy fakt nie do końca został zrozumiany przez wszystkie komisje rekrutacyjne. Niektóre z nich usiłowały np. popełnione przez siebie pomyłki przy wprowadzaniu wyników kandydatów do bazy korygować poprzez przekazywanie do Sekcji ds. Rekrutacji ręcznie poprawionych papierowych list wyników, zamiast skorygować dane w systemie. Pytano również o możliwość wcześniejszego przygotowania papierowych list wyników i zawiadomień dla kandydatów przed zatwierdzeniem i opublikowaniem wyników w postaci elektronicznej. Takiej możliwości system nie obsługuje, gdyż jest to działanie sprzeczne z wymienionymi wcześniej jego podstawowymi celami.

Niewątpliwym wyzwaniem przy projektowaniu systemu była konieczność zapewnienia obsługi całej różnorodności wariantów postępowania kwalifikacyjnego, z jaką spotykamy się przy rekrutacji na naszą uczelnię. Na niektórych kierunkach postępowanie składa się tylko z jednego etapu, którym jest konkurs świadectw, na innych zaś z kilku egzaminów, na dodatek z różnymi zasadami obliczania oceny końcowej. Z uwagi na tę różnorodność, moduł przeznaczony dla komisji rekrutacyjnych został zaprojektowany jako narzędzie bardzo uniwersalne, które komisja przed rozpoczęciem pracy musi dostosować do swoich potrzeb, ustalając w systemie szereg parametrów, takich jak np. liczbę ocen cząstkowych w każdym etapie postępowania, sposób obliczania oceny końcowej itp.

Jednym z celów elektronicznego systemu rekrutacji było także ułatwienie pracy komisji w zakresie wysyłania do kandydatów różnego rodzaju zawiadomień (np. o terminie egzaminu lub o jego wynikach). Rysunek 4

Rysunek 4

W systemie przewidziano możliwość wysyłania zawiadomień zarówno drogą elektroniczną, jak i pocztą tradycyjną. Wiadomości wysyłane elektronicznie dostarczane są do kandydata na dwa sposoby: pojawiają się na jego indywidualnej stronie w module dla kandydatów, jak również – jeżeli kandydat podał przy rejestracji swój adres e-mail – wysyłane są automatycznie na podany adres. Możliwe jest wysłanie wiadomości do wszystkich kandydatów, do pojedynczej osoby lub do grupy osób, którą można dowolnie zdefiniować.

W systemie udostępniono opracowane przez Sekcję ds. Rekrutacji wzorce standardowych zawiadomień, z których komisja może skorzystać uzupełniając brakujące dane, modyfikując je według swoich potrzeb, bądź tworząc własne.

Wspomagane jest także drukowanie papierowych wersji zawiadomień, przeznaczonych do wysyłania pocztą tradycyjną. O ile wysyłka drogą elektroniczną odbywa się całkowicie wewnątrz systemu, o tyle do drukowania zawiadomień papierowych niezbędny jest – z uwagi na niewystarczające możliwości przeglądarek WWW – dodatkowy program. Jest to druga funkcja systemu, do korzystania, z której nie wystarczy sama przeglądarka (trzecim takim przypadkiem jest wykorzystywany przez dziekanaty specjalny program pełniący funkcję „pośrednika” w przenoszeniu danych do systemu dziekanatowego).

Wydruk zawiadomień realizowany jest za pośrednictwem funkcji korespondencji seryjnej edytora Microsoft Word (bądź innego o analogicznej funkcjonalności, jak np. OpenOffice), w oparciu o wyeksportowany z systemu plik zawierający dane kandydatów (wszystkich lub wybranej grupy). Plik ten, w połączeniu z przygotowanymi przez Sekcję ds. Rekrutacji szablonami dokumentów Worda umożliwia wydrukowanie serii listów zaadresowanych indywidualnie do poszczególnych kandydatów i zawierających odpowiednie informacje, jak np. termin egzaminu czy uzyskane wyniki.

Podobnie jak w przypadku wiadomości wysyłanych elektronicznie, możliwe jest dowolne modyfikowanie standardowych szablonów bądź utworzenie całkowicie nowych. Pozwala to na wykorzystanie tej opcji nie tylko do drukowania korespondencji, ale także dowolnych list i zestawień, odpowiadających szczególnym potrzebom danej komisji.

Jak widać z powyższego opisu, narzędzie przeznaczone do wysyłania wiadomości do kandydatów ma bardzo rozbudowane możliwości, co dla niektórych komisji rekrutacyjnych stanowiło pewną trudność w jego opanowaniu. Zdarzyło się kilka błędów, ale na szczęście nie miały one poważniejszych konsekwencji. W przyszłym roku z pewnością użytkownicy systemu będą mieli już więcej doświadczenia i takich pomyłek uda się uniknąć.

Kilka refleksji praktycznych

Ostatnim etapem wdrożenia każdego systemu informatycznego jest jego praktyczna weryfikacja. Pod względem technicznym tegoroczną operację „rekrutacja” można uznać za niewątpliwy sukces. Nie wystąpiły żadne poważne problemy techniczne z systemem, a większość kłopotów zgłaszanych do Sekcji ds. Komputeryzacji dotyczyła w istocie funkcji korespondencji seryjnej w programie MS Word, która – jak się okazało – na wielu komputerach komisji rekrutacyjnych nie działała poprawnie, wskutek nieprawidłowej instalacji oprogramowania lub uszkodzeń systemu Windows spowodowanych przez wirusy itp.

Należy tu jednak nadmienić, że sytuacja, w której wprowadza się korekty do już zatwierdzonych (a tym samym opublikowanych) wyników, jest wysoce niekorzystna, ponieważ może wprowadzić kandydatów w błąd – np. w pewnym momencie kandydat może zobaczyć na swojej stronie informację, iż został przyjęty na studia, a w chwilę potem okaże się, że jednak nie został przyjęty. Zgromadzone w tym roku doświadczenia powinny pozwolić komisjom rekrutacyjnym uniknąć takich pomyłek przy przyszłorocznej rekrutacji.

Największym – i zupełnie nieprzewidzianym – problemem, który stał się wręcz „horrorem” dla pracowników Sekcji ds. Komputeryzacji, była nieprawdopodobna liczba kandydatów, którzy zapominali swoich numerów identyfikacyjnych i haseł (!). Procedura postępowania w takiej sytuacji wymagała kontaktu kandydata (osobistego, telefonicznego lub e-mailowego) z pracownikiem Sekcji ds. Komputeryzacji, który nadawał kandydatowi nowe hasło. Liczba takich przypadków przekroczyła wszelkie oczekiwania. Nie został wbudowany do systemu żaden mechanizm zliczania zmian haseł, w związku z tym brak dokładnych danych na ten temat. Szacunkowo można ocenić, że mniej więcej co dwudziesta osoba zapomniała swojego hasła. W końcowych dniach okresu składania dokumentów, kiedy na uczelni pojawiało się najwięcej kandydatów, zdarzało się, iż pracownicy Sekcji ds. Komputeryzacji nie robili niemal nic innego, jak tylko zmieniali hasła „zapominalskim”. Co ciekawe, zjawisko to występowało znacznie częściej wśród kandydatów na studia dzienne, niż na zaoczne – zupełnie odwrotnie niż się spodziewano.

Jednak pomimo wszystkich wymienionych powyżej problemów, przeprowadzoną w tym roku po raz pierwszy rekrutację „po nowemu” można ogólnie uznać za bardzo udaną. System bez wątpienia znacznie ułatwił pracę i wprowadził – co było naszym zasadniczym zamiarem – „nową jakość” w przebieg tego procesu we wszystkich jego aspektach. Pozostaje mieć nadzieję, że doświadczenia wyniesione przez pracowników uczelni podczas wdrażania systemu rekrutacyjnego pozwolą w przyszłości równie „gładko” skomputeryzować inne obszary działalności uczelni, oparte na sprawnej wymianie informacji między różnymi osobami i jednostkami.

Jarosław Rafa

* Autor używa terminu „Internet” w rozumieniu globalnej sieci komputerowej. Por. Słownik ortograficzny PWN, Warszawa 2004, s. 236.