O sporcie 

Artykuły z poprzednich numerów:

Nasza najlepsza narciarka

O sporcie (18)

O sporcie (16/17)

O sporcie (14/15)

O sporcie (13)

O sporcie (12)

O sporcie (11)

O sporcie (10)

O sporcie (9)

O sporcie (8)

O sporcie (7)

O sporcie (6)

O sporcie (5)

Czesław Michalski

O sporcie

Minęło właśnie 95 lat od trzeciego założycielskiego zebrania Akademickiego Związku Sportowego, które podjęło decyzję o utworzeniu AZS i wybrało pierwszy zarząd, na czele którego stanął student medycyny UJ Wacław Majewski. Z tej okazji w Krakowie odbyło się i będzie odbywać szereg imprez poświęconych temu jubileuszowi. „Konspekt” będzie informował o przebiegu jubileuszu, którego organizatorami są Zarząd Środowiskowy AZS Kraków, Koło Seniorów AZS Kraków oraz Kluby Uczelniane AZS poszczególnych uczelni krakowskich

Obchody zainaugurowano Wielkimi Regatami Wioślarskimi „8” na Wiśle i tradycyjnym chrztem nowej łodzi wioślarskiej. Pod Wawelem na trasie długości 2 km o niespełna pół łodzi zwyciężyli wioślarze Politechniki Szczecińskiej, wyprzedzając studentów z AGH. Wioślarze ze Szczecina okazali się również lepsi w rywalizacji weteranów, w której ich osada wyprzedziła o 2 sekundy byłych zawodników AZS Kraków. W tym numerze przedstawimy rys historyczny krakowskiego AZS, poinformujemy o sukcesach sportowców naszej uczelni w Mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych i w Małopolskiej Lidze Uczelnianej, oraz przedstawimy życie sportowe polonistów.

Akademicki Związek Sportowy jest najstarszą organizacją studencką, posiadającą bogate tradycje, zrzeszającą studentów i pracowników szkół wyższych. Próby jej założenia sięgają 1908 roku, kiedy powołano tymczasowy komitet organizacyjny składający się ze studentów UJ. Projekt statutu nowej organizacji został zatwierdzony przez Senat UJ i przesłany do zatwierdzenia przez centralne władze administracyjne ówczesnej Galicji we Lwowie. Najprawdopodobniej nastąpiły trudności natury formalnoprawnej i organizacyjnej, ale wypracowano ostateczną wersję statutu, który został zatwierdzony przez władze austriacko-węgierskie w 1909. W pierwszych miesiącach działalności ograniczono się do turystyki (pierwszą wycieczkę w Pieniny urządzono 27–29 maja1909). Wkrótce rozszerzono działalność, powołując sekcję sportów zimowych, skupiającą narciarzy i saneczkarzy, sekcję tenisową, piłki nożnej, kolarską i szermierki, wioślarską, strzelecką. W roku 1912/13 liczył AZS już ponad 300 członków, co stanowiło 10% ogółu studentów UJ. Już w 1909 r. prowadził dla członków i nie tylko własny dom turystyczny w wynajętym pomieszczeniu w Kirach u wylotu Doliny Kościeliskiej, a następnie w wynajętej willi w Zakopanem (ul. Łukaszówki 4). W 1910 roku AZS wydzierżawił w parku krakowskim cztery zdewastowane korty tenisowe, które po gruntownej przebudowie oddane zostały do użytku. W kolejnych latach wybudowano pawilon i następne boiska tenisowe i w ten sposób powstał jeden z najlepiej urządzonych obiektów tenisowych na ziemiach polskich w okresie zaborów. Jesienią 1911 r. AZS przystąpił do budowy własnej przystani wioślarskiej. Na wydzierżawionym od Magistratu Krakowa terenie przy ul. Tynieckiej, społecznie wybudowano hangar na 10 łodzi, szatnię dla dwudziestu wioślarzy oraz pływający pomost. 15 maja 1912 r. w obecności profesury uniwersyteckiej odbyło się uroczyste otwarcie przystani połączone z pierwszą oficjalną inauguracją sezonu wioślarskiego. W czasie pierwszej wojny sekcja wioślarska rozpoczęła popularyzację pływania wśród mieszkańców Krakowa, zaś sekcja narciarska organizowała coroczne kursy narciarskie w Zakopanem. Sekcja strzelecka została wcielona do Legionów Polskich. Większość spośród tych członków AZS, którzy podczas I wojny światowej służyli w Legionach bądź innych formacjach zbrojnych, po jej zakończeniu została w Wojsku Polskim (por. Władysław Ziętkiewicz, absolwent Wydziału Prawa UJ, dowódca Kompanii Wysokogórskiej, por. Stanisław Faecher, absolwent Wydziału Prawa UJ, zastępca dowódcy Kompanii Wysokogórskiej, Helena Bujwid, wioślarka, córka profesora UJ, uczestniczka walk w obronie Lwowa, pierwsza Polka — oficer Wojska Polskiego w niepodległej Polsce).

Wiosną 1918 rozpoczęto budowę nowej przystani wioślarskiej na terenie przyznanym przez władze miasta między mostem Zwierzynieckim a Wawelem. Dzięki wytężonej pracy społecznej wioślarzy już 14 lipca tego roku odbyło się uroczyste otwarcie przystani, której nadano imię światowej sławy fizyka, mecenasa sportu akademickiego, prof. Mariana Smoluchowskiego. W końcu 1918 r. sekcja narciarska zwróciła się do dowódcy Brygady Strzelców Podhalańskich płk. Andrzeja Galicy z inicjatywą zorganizowania Kompanii Wysokogórskiej przy Brygadzie Strzelców Podhalańskich, który w styczniu 1919 powołał ją do życia. Celem tej formacji wojskowej było pełnienie służby granicznej w Tatrach i na Podtatrzu. W lecie 1920 r. Kompania udała się na front wojny polsko-bolszewickiej, a za rok została rozwiązana.

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej w krakowskim AZS rozpoczęła się rytmiczna praca. Wyłoniono wydział główny, na czele którego stanął asystent UJ Jan Gadomski, powołano nowe sekcje, m.in. lekkiej atletyki, pływania, łyżwiarstwa. Później prezesem został prof. Walery Goetel, który funkcję tę sprawował nieprzerwanie do lutego 1939, będąc jednocześnie z ramienia władz krakowskich uczelni kuratorem Związku. AZS rozwijał działalność sportową w środowisku akademickim UJ, AG, ASP, WSH. Wychodząc z założenia, że potrzeby wychowania fizycznego młodzieży są ogromne, z jego inicjatywy na tych uczelniach odbywały się specjalistyczne zajęcia wychowania fizycznego, przystąpiono do modernizacji i rozbudowy urządzeń sportowych. Na przystani wioślarskiej koncentrowało się życie AZS, w jej pomieszczeniach w zimie prowadziła działalność sekcja narciarska, w późniejszym okresie także kajakowa. Korty tenisowe w wyniku działań wojennych uległy dewastacji, ale dzięki zabiegom Czesława Jentysa szybko przeprowadzono modernizację i już w 1921 r. rozegrano pierwsze mistrzostwa Polski. W 1936 r. na kortach wybudowano domek klubowy z tarasem, szatniami, pomieszczeniami administracyjnymi i natryskami, dzięki czemu stały się jednym z najlepszych obiektów tenisowych w Polsce międzywojennej.

Niestety, w marcu 1938 r. Zarząd Miejski w związku z planowaną przebudową Parku Krakowskiego wypowiedział AZS dzierżawę terenów, na których znajdowały się korty i tym samym AZS Kraków stracił swój reprezentacyjny obiekt, a jego sekcja już nigdy nie odzyskała wysokiej, ogólnokrajowej pozycji. W 1922 r. AZS podjął uchwałę o budowie wielkiego parku sportowego na obrzeżach krakowskich Błoni. Budowa, którą rozpoczęto wiosną 1926 r., rozłożona była na kilka lat. Środki inwestycyjne uzyskiwano od instytucji państwowych, samorządowych, społecznych i osób prywatnych. Jednocześnie szkoły wyższe Krakowa zobowiązały się przeznaczać na budowę stadionu 8% zysków z czesnego. Ponadto każdy członek AZS miał obowiązek przepracowania określonej liczby godzin na stadionie. Nadzór kierowniczy i techniczny nad przebiegiem prac sprawowali nieodpłatnie członkowie klubu. W 1933 r., w ramach obchodów jubileuszu 25-lecia AZS Kraków, odbyło się uroczyste otwarcie i poświęcenie stadionu. Pomimo trwających niemal 7 lat robót inwestycyjnych, zdołano jedynie wybudować urządzenia lekkoatletyczne (bieżnia o wymiarach olimpijskich zaliczana była do najlepszych kraju), boiska do gier ruchowych oraz domek stróża z szatnią. Przyczyną był brak środków finansowych.

W 1925 r. sekcja szermiercza otrzymała od władz Uniwersytetu Jagiellońskiego na zasadzie dzierżawy pomieszczenie w gmachu dawnego arsenału. Odbywały się tam również zajęcia lektoratu wychowania fizycznego. W 1935 r. wybudowano w gmachu Akademii Górniczej przy al. Mickiewicza dużą salę do ćwiczeń szermierczych z pełnym wyposażeniem, dwoma szatniami i natryskami. Do września 1939 r. administratorem tej sali był AZS. Korzystała z niej również Komisja Międzyuczelniana Wychowania Fizycznego Szkół Wyższych w Krakowie. W latach 1933– –1934 sekcja kajakowa AZS Kraków zaczęła budować pierwsze w Polsce stanice wodne. Postawiono je w Czorsztynie, Marcinkowicach i Siedliszowicach nad Dunajcem, w Baremianach nad Dniestrem i nad jeziorem Narocz. Te prymitywne, zbudowane własnym nakładem sił urządzenia spełniały ważną rolę w rozwoju turystyki wodnej.

Krakowski AZS znaczne zasługi położył przy tworzeniu struktury sportu polskiego, jego działacze (Mieczysław Świerz, Walery Goetel, Czesław Jentys, Adam Papée, Ludwik Leszko, Stanisław Faecher, Bolesław Macudziński, Maksymilian Sporny) byli współtwórcami, założycielami i aktywnymi działaczami Polskiego Związku Narciarskiego (1919), Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich (1919), Polskiego Związku Tenisowego (1921), Polskiego Związku Szermierczego (1922) i Polskiego Związku Pływackiego (1922). Zawodnicy AZS osiągnęli wiele znaczących sukcesów sportowych. Na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu (1924) polska ekipa szermiercza składała się wyłącznie z zawodników krakowskiego AZS, zaś na olimpiadzie w Amsterdamie (1928), szabliści (Kazimierz Laskowski, Adam Małecki, Adam Papée, Władysław Segda, Jerzy Zabielski, wzmocnieni Tadeuszem Friedrichem ze Lwowa) zdobyli brązowy medal. Dwójka wioślarska (Roger Verey i Jerzy Ustupski) zdobyła brązowy medal na mistrzostwach Europy, powtarzając ten sukces na olimpiadzie w Berlinie. Z szeregów krakowskiego AZS wywodzili się wybitni polscy sportowcy m.in. Włodzimierz Długoszewski (wioślarstwo), Bronisław Czech (narciarstwo) i Jadwiga Jędrzejowska (tenis ziemny).

Po zakończeniu II wojny światowej AZS Kraków reaktywował Centralę Polskich AZS-ów. AZS objął działalnością wszystkie wyższe uczelnie Krakowa. Upowszechnieniem sportu wśród społeczności akademickiej zajmują się kluby uczelniane: Akademii Ekonomicznej, Akademii Górniczo-Hutniczej, Akademii Pedagogicznej, Akademii Rolniczej, Collegium Medicum UJ, Politechniki Krakowskiej i Uniwersytetu Jagiellońskiego. W powojennej historii zasługi dla polskiego sportu położyli wywodzący się z krakowskiego AZS trenerzy: Emil Dudziński, Władysław Stawiarski, Boguchwał Fulara (wieloletni kierownik Studium Wychowania Fizycznego naszej uczelni), Wacław Obuchowicz, Andrzej Gablankowki, Jan Żurek. Do czołowych zawodników należeli: Barbara Janiszewska-Sobotta (mistrzyni Europy na 200 m, 1966), Jarosława Jóźwiakowska-Bieda (srebrny medal olimpijski, Tokio 1964), Danuta Straszyńska, Maria Kusion, Mirosława Sałacińska-Sarna, Urszula Figwer, Stanisław Adamczyk, Zdzisław Bromek, Andrzej Skowroński, Adam Starostka, Bogusława Knapczyk, Mirosław Włodarczyk, Michał Staniszewski (srebrny medal olimpijski w kajakarstwie, Sydney 2000), Andrzej Wójs, Sławomir Mordarski, Marcin Urbaś, Marcin Nowak, Jagna Kolasińska-Marczułajtis. Swoistym ewenementem w skali kraju jest współpraca klubów AZS AWF Kraków i AZS Zakopane, w wyniku której utworzono wspólną sekcję narciarstwa alpejskiego i klasycznego. Reprezentanci AZS AWF Kraków — Zakopane (m.in. Kinga Różańska i Andrzej Bachleda-Curuś) zdobywają najwyższe laury w kraju i z powodzeniem reprezentują Polskę w zawodach międzynarodowych.

Z działalności KU AZS Akademii Pedagogicznej

W ostatnich tygodniach sportowcy naszej uczelni zdobyli wiele cennych trofeów. W XXII Mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych i Filii Uniwersytetów w pływaniu, rozegranych 28 kwietnia br. zawodnicy Klubu Uczelnianego AZS zdobyli I miejsce, uzyskując 182 punkty, wyprzedzając zespół WSP Częstochowa, Akademii Świętokrzyskiej, Akademii Bydgoskiej i filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie. Nasze pływaczki zdobyły wiele medali w konkurencjach indywidualnych: Alicja Bębenek złoty medal na 100 m stylem dowolnym, srebrny medal na 100 m klasycznym; Barbara Idzikowska dwa złote medale (50 m motylkowym i 100 m grzbietowym); Agnieszka Kiełbusiewicz złoty medal (50 m klasycznym i srebrny medal 100 m zmiennym); Barbara Mikołajczyk dwa złote medale (50 m grzbietowym i 100 m zmiennym); Katarzyna Wołoch złoty medal (100 m klasycznym), (srebrny 50 m motylkowym); Karolina Gil dwa brązowe medale (50 m grzbietowym i 100 m grzbietowym). Sztafeta 4x50 stylem zmiennym (Mikołajczyk, Kiełbusiewicz, Idzikowska, Wołoch) zdobyła zdecydowanie pierwsze miejsce, zaś sztafeta 4x50 stylem dowolnym (K. Gil, J. Skawiańczyk, A. Wójcik, A. Bębenek) wywalczyła drugie miejsce.

Trenerem sekcji pływackiej kobiet jest Ignacy Tokarz.

Na tych samych mistrzostwach męski zespół AP, prowadzony przez trenera Michała Malarza, uzyskał czwarte miejsce. Srebrny medal zdobył Mariusz Drozd (50 m motylkowym); brązowe medale uzyskali Artur Horecki (100 m dowolnym) i Tomasz Machinko (100 m grzbietowym). Sztafeta 4x50 stylem zmiennym w składzie T. Machinko, Ł. Smogorowski, M. Drozd i A. Horecki przypłynęła na drugim miejscu.

Świetnie spisały się na Mistrzostwach Polski w Częstochowie siatkarki. Podopieczne trenera Jerzego Szymczyka zdobyły pierwsze miejsce, występując w składzie: K. Janczy, A. Moczkowska, A. Kiełbusiewicz, M. Piątek, J. Stach, D. Hałyniuk, M. Broda, E. Kiełbus, M. Świerczyńska. W swojej grupie eliminacyjnej uległy Akademii Bydgoskiej 3:2; pokonały zespół Akademii Świętokrzyskiej 3:0; w półfinale zwyciężyły drużynę gospodarzy WSP Częstochowa 2:0, by w finale po emocjonującej walce zrewanżować się za porażkę Akademii Bydgoskiej i wygrać 3:2.

Ze złotymi medalami z Mistrzostw Polski powróciły również podopieczne trenerki Barbary Gołąb. O zespole tenisa stołowego kobiet i mężczyzn i jego trenerce szerzej napiszemy w następnym numerze, tym bardziej, że zdobyły pierwsze miejsce w Małopolskiej Lidze Akademickiej, a mężczyźni brązowy medal na mistrzostwach Polski.

W styczniu br. na Mistrzostwach Polski Uczelni Pedagogicznych drużyna piłki nożnej zdobyła brązowy medal w futsalu.

W Małopolskiej Lidze Akademickiej w sezonie 2003/04 w punktacji ogólnej sportowcy naszej uczelni uplasowali się na szóstej pozycji. Zwyciężył Klub Uczelniany AZS AGH, przed AWF i Politechniką.

28 maja br. odbyło się tradycyjne podsumowanie sezonu sportowego 2003/04, na którym uhonorowano okolicznościowymi nagrodami najlepszych sportowców Uczelni. Pożegnano też zawodników kończących studia. Najlepszą sportsmenką Uczelni została studentka filologii rosyjskiej Agnieszka Kiełbusiewicz, złota medalistka Mistrzostw Polski w pływaniu i w piłce siatkowej.

Sport wśród polonistów

Ze sportem u polonistów zetknąłem się w grudniu 1970, kiedy funkcję prezesa Klubu Uczelnianego AZS przekazywał mi kolega Krzysztof Kizlich, wówczas student piątego roku polonistyki, zawodnik sekcji koszykówki. Znałem wielu polonistów uprawiających sport rekreacyjnie, najczęściej piłkę nożną, wielu też uprawiało sport w klubie AZS. Przypomnę w tym miejscu kilka sylwetek, które w swojej biografii mają przygodę ze sportem. O alpiniście, byłym studencie i pracowniku Instytutu Filologii Polskiej, obecnie profesorze krakowskiej AWF, Andrzeju Matuszyku, pisałem w numerze 13 „Konspektu”. W latach sześćdziesiątych na polonistyce studiowali: Barbara Staśczak, wielokrotna medalistka mistrzostw Polski w lekkoatletyce (100 m, 400 m, sztafeta 4x100 m, skok w dal) oraz piłkarz ręczny Zbigniew Świst, zawodnik drugoligowej Korony Kielce i AZS Kraków, zdobywca złotego medalu wraz z drużyną KU AZS na mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych w Gdańsku. Studentem polonistyki w latach 1973–77 był Marian Wieczorek, pilot, obecnie kapitan PLL „LOT”, instruktor B-767. Specjalizował się w lataniu precyzyjnym i rajdowym. Wielokrotny reprezentant Polski na mistrzostwach Europy i świata w tych dyscyplinach. Zdobył indywidualne wicemistrzostwo świata w lataniu rajdowym. Od lat sędzia międzynarodowy w sportach samolotowych. Na II Igrzyskach Sportów Lotniczych powołany jako kierownik polskiej reprezentacji w lataniu rajdowym i precyzyjnym. Pod jego kierunkiem reprezentacja Polski zdobyła sześć medali złotych i sześć srebrnych.

W czasach studenckich na 400 m biegał dr Marek Buś, był członkiem sekcji lekkoatletycznej Klubu Uczelnianego AZS w latach 1973–79, trzykrotnie startował w mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i Filii Uniwersytetów (Bydgoszcz, Olsztyn, Bydgoszcz) zdobywając brązowy medal w sztafecie 4x100 m i punktowane miejsca w swej koronnej konkurencji w biegu na 400 m. Trenerzy Ignacy Tokarz i w ostatnim okresie jego kariery zawodniczej dr Leszek Krzeszowiak wystawiali go do różnych konkurencji w mistrzostwach Polski i lidze międzyuczelnianej. Startował w skoku w dal (620 cm), trójskoku (13 m), rzucie oszczepem (49 m), a nawet w skoku o tyczce (3,20 m). Przez wiele lat reprezentował uczelnię w ulicznym biegu sztafetowym szlakiem pomników pamięci Tadeusza Kościuszki, w czasie Juwenaliów w biegu sztafetowym dookoła Rynku Krakowskiego.

Dr Marek Karwala był członkiem uczelnianego AZS od 1976 roku. Wielokrotny mistrz Uczelni w tenisie stołowym, trzykrotnie reprezentował uczelnię na mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i Filii Uniwersytetów (Słupsk, Częstochowa, Rzeszów) stale uczestniczył w rozgrywkach ligi międzyuczelnianej. W czasie służby wojskowej zwyciężał w silnie obsadzonych turniejach o mistrzostwo Okręgu Pomorskiego w Elblągu i w analogicznym turnieju wojskowym w Krakowie. Po zakończeniu służby wojskowej zaczął uprawiać badminton i tenis ziemny. Do dziś bierze udział w mistrzostwach Uczelni w tych dyscyplinach sportu, niemal stale plasuje się na medalowych pozycjach. W 2002 r. został mistrzem powiatu brzeskiego w grze deblowej w tenisie ziemnym, w 2003 reprezentował Uczelnię w Akademickich Mistrzostwach Polski zdobywając trzecie miejsce wśród uczelni pedagogicznych. Obok wymienionych dyscyplin sportowych uprawia jeszcze narciarstwo zjazdowe i piłkę nożną. Za swe osiągnięcia sportowe otrzymał w 1982 r. Srebrną Odznakę AZS.

Dr Andrzej Gurbiel w latach swoich studiów również uprawiał lekkoatletykę, a jego koronną konkurencją był rzut oszczepem, reprezentował KU AZS w lidze międzyuczelnianej. Rzucał oszczepem w granicach 55 m. Dr hab. Stanisław Koziara należał do sekcji tenisa ziemnego, który to sport obok piłki nożnej uprawia rekreacyjnie do dziś. Dr Izabela Zeller uprawiała wspinaczkę wysokogórską zdobywając najwyższy szczyt Europy Mont Blanc.

Brązowym medalistą w judo był studiujący w l. 1984–1989 Paweł Krzemień, aktualnie nauczyciel języka polskiego w Brzesku i trener sportów walki.

Z najmłodszego pokolenia polonistów znaczące sukcesy osiąga Łukasz Smogorowski student V roku polonistyki, członek AZS od 1999 r. uprawia lekkoatletykę i pływanie. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i Filii Uniwersytetów i Małopolskiej Ligi Akademickiej. Jego wyniki przyczyniły się do zdobycia przez naszą Uczelnię brązowych medali w klasyfikacji mężczyzn w XX mistrzostwach Wyższych Szkół Pedagogicznych i Filii Uniwersytetów w pływaniu (Kraków 2000) i w lekkiej atletyce (Wrocław 2001) oraz srebrnego medalu w XXI mistrzostwach Polski (Poznań 2003). Zdobył srebrny medal drużynowo (5 osób) na mistrzostwach Polski Szkół Wyższych Uczelni Pedagogicznych w biegach przełajowych (Olsztyn k/ Częstochowy 2004), srebrne medale w sztafetach 4x100 m i 4x400 m na mistrzostwach Polski (Poznań 2003) oraz srebrny medal w sztafecie 4x50 m stylem zmiennym na Mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych w pływaniu (Kielce 2004). W sezonie 2002/03 i 2003/04 reprezentował barwy uczelni w Małopolskiej Lidze Akademickiej w lekkiej atletyce. W obu tych sezonach drużyna lekkoatletyczna zdobyła srebrne medale. Jest również działaczem KU AZS, stawia pierwsze kroki w dziennikarstwie sportowym, redaguje biuletyn KU AZS, pisze też do naszego „Konspektu”

Czesław Michalski

Z wodą za pan brat

Już w dzieciństwie wykazywałam wyjątkowe zamiłowanie do wody. Często w trakcie wakacyjnych wojaży potrafiłam doprowadzić do rozpaczy rodziców nieudolnymi próbami pływackimi na głębokiej wodzie. Widząc moje zainteresowanie, rodzice zaproponowali mi, abym potraktowała pływanie jako dyscyplinę sportową i rozpoczęła treningi. Tak zaczęła się moja przygoda ze sportem wyczynowym.

Rozpoczęłam regularne treningi w klubie MKS „Jordan”, przy szkole Mistrzostwa Sportowego nr 75. Tam pod bacznym okiem trenerów i specjalistów kształtowałam i doskonaliłam swoje umiejętności pływackie. Konieczność pogodzenia nauki w szkole i codziennych wielogodzinnych treningów nauczyły mnie samodyscypliny i poczucia obowiązku. Ponieważ trening pływacki jest dość nudny i monotonny, wyrobiłam w sobie umiejętność nauki w trakcie pływania: powtarzałam sobie zadane lekcje, przypominałam wiersze, śpiewałam piosenki itp. Startowałam w wielu zawodach sportowych i mistrzostwach, poznałam wiele ciekawych miejsc i wspaniałych ludzi, zdobyłam uprawnienia ratownika WOPR, a wszystko to dzięki pływaniu.

W trakcie studiów w krakowskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie nadal pływałam w sekcji AZS, początkowo pod okiem nieodżałowanej mgr Barbary Orłowskiej, obecnie moim trenerem jest mgr Ignacy Tokarz. Uwielbiam atmosferę zawodów, pociąga mnie zdrowa rywalizacja i współzawodnictwo, a trening pływacki nadal przynosi satysfakcję. Ponadto wieloletni trening pozwala nadal odnosić sukcesy sportowe, które dają mi wiele radości. Na Mistrzostwach Polski Uczelni Pedagogicznych w 2002 roku zdobyłam trzy złote medale, a na ostatnich w 2004 roku — dwa złote i jeden srebrny.

Pływanie będzie towarzyszyć mi już zawsze, a swoją wiedzę i umiejętności chciałabym przekazać innym, aby i dla nich woda stała się przyjazna.

Katarzyna Wołoch