Marek Karwala
Oblicza... nie tylko zimy
Tak właśnie została zatytułowana kolejna, już siódma, indywidualna wystawa prac plastycznych Agaty Rubiś, absolwentki wychowania plastycznego, pracującej w Bibliotece Głównej AP.
Tytuł dobrze oddaje zawartość tematyczną ekspozycji, jaka miała miejsce w kwietniu bieżącego roku w kameralnej galerii-czytelni „wstĄP”, działającej przy bibliotece Wydziału Pedagogicznego. Prezentacja — obejmująca trzydzieści trzy prace wykonane tym razem wyłącznie pastelami (warto pamiętać, że Agata Rubiś nie stroni również od technik olejnych na płótnie) — została podzielona niemal po równo na dwa autonomiczne wątki. Jeden z nich stanowi naturalną kontynuację tego, co artystka pokazywała już wcześniej — to siedemnaście pejzaży podkrakowskich okolic: pychowickich łąk, Podgórek Tynieckich, Mietniowa, ale także Krynicy czy Zawoi. Drugi natomiast przyniósł pewne zaskoczenie — Agata Rubiś po raz pierwszy zdecydowała się pokazać... portrety. Szesnaście konterfektów zawiera oblicza osób obojga płci i w różnym wieku (w tym także jeden autoportret).
Oba tematy — z pozoru odległe od siebie — łączy ten sam klimat, ta sama aura, wypływająca jakby bezpośrednio z atmosfery Młodej Polski. Bo przecież właśnie wtedy zarówno pejzaż, jak i portret były w szczególnej cenie, a i sposób realizacji, który wybrała artystka, zdaje się sytuować ją — przy zachowaniu odpowiednich proporcji — w szkole Stanisławskiego czy Wyspiańskiego.
