Inauguracja

Inauguracja 57 roku akademickiego

Uroczysta inauguracja odbyła się 14 października w Dniu Edukacji Narodowej. JM profesor Michał Śliwa, rektor AP, powitał pracowników, studentów i gości - przedstawicieli władz państwowych i absolwentów naszej uczelni: Andrzeja Załuckiego, sekretarza stanu w MSZ; Tadeusza Janusiewicza, wiceprezesa GUS; Jerzego Adamika, wojewodę małopolskiego; Teresę Starmach, wiceprezydenta Krakowa; Leopolda Zgodę, wiceprzewodniczącego Rady Miasta; Jerzy Lackowskiego, kuratora oświaty; Andrzeja Jaeschkego, senatora RP; ks. Tadeusza Panusia, dyrektora wydziału katechetycznego Archidiecezji Krakowskiej; Tadeusza Chrzanowskiego, przewodniczącego Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa; prof. Bożenę Chrząstowską z UAM w Poznaniu; członków korpusu dyplomatycznego Ukrainy i Francji; delegacje wyższych uczelni z Warszawy, Bydgoszczy, Słupska, Częstochowy, Kielc i Krakowa; przedstawicieli instytucji i środowisk wspierających przedsięwzięcia AP. W uroczystości uczestniczyła również delegacja Katolickiego Uniwersytetu w Rużomberku (Słowacja), z którym AP właśnie podpisała umowę o współpracy i wymianie naukowej (jest to już 21 uczelnia zagraniczna współpracująca z AP).

Po prezentacji przybyłych gości odczytano telegramy i adresy od premiera Leszka Millera, Krystyny Łybackiej, ministra edukacji narodowej i sportu, Barbary Labudy z Kancelarii Prezydenta RP, ambasadora Słowacji w RP, rektorów uczelni polskich oraz od Zarządu Telewizji Polskiej.

Szczególnie gorąco powitany został prof. Tadeusz Lewowicki, rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej ZNP w Warszawie, który przybył na okoliczność otrzymania tytułu doktora honoris causa AP.

Ważnym elementem inauguracji było przemówienie inauguracyjne rektora AP. Prof. Michała Śliwa przypomniał w swoim wystąpieniu, że w minionym roku akademickim w Uczelni kształciliśmy 13700 studentów oraz 2000 na studiach podyplomowych i doktoranckich. "Dyplom ukończenia Uczelni uzyskało 2594 absolwentów, w tym tytuł magistra 1294 oraz licencjata 583 i po raz pierwszy 87 osób tytuł inżyniera. Działalność dydaktyczną oraz naukowo-badawczą prowadziło 738 nauczycieli akademickich, w tym 154 samodzielnych pracowników nauki, wśród których było 55 profesorów tytularnych. Istnieją zatem możliwości przekroczenia liczby 60 profesorów tytularnych, co oznaczałoby, że szkoła nasza stałaby się uczelnią o pełnych prawach autonomicznych. Stwierdzamy z dużą satysfakcją wzmożenie badań naukowych, co zaowocowało nowymi tytułami profesorskimi (uzyskało je 5 osób), kolejnymi habilitacjami (było ich 12), a także kilkunastu pracowników uzyskało stopnie doktorskie".

Immatrykulacji 17 studentów pierwszego roku studiów dziennych (spośród 1900 przyjętych) dokonał prof. Eugeniusz Wachnicki, prorektor uczelni do spraw dydaktycznych. Po uroczystym ślubowaniu i wręczeniu indeksów słowa powitania skierował do młodszych kolegów Przemysław Dragon, nowy przewodniczący Uczelnianej Rady Samorządu Studentów AP.

Ceremonię odznaczeń pracowników Uczelni przeprowadził profesor Henryk Żaliński, prorektor ds. nauki. Za wybitne zasługi dla rozwoju AP, twórczość naukową, działalność dydaktyczno-wychowawczą, organizacyjną i społeczną - Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski prezydent Rzeczpospolitej Polskiej odznaczył profesorów: Feliksa Kiryka, Mirosława Szymańskiego i magistra Józefa Dudzika. Aktu odznaczenia dokonali minister Andrzej Załucki oraz wojewoda Jerzy Adamik.

Za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej oraz za działalność społeczną i organizacyjną Złotym Krzyżem Zasługi odznaczeni zostali: Waldemar Gierat, Teresa Wildhardt i Władysław Wilk oraz, na wniosek MON, płk Jan Ostojski. Srebrnym Krzyżem Zasługi odznaczonych zostało 15 osób: Janusz Majcherek, Jerzy Ciecieląg, Danuta Czelakowska, Henryk Czubała, Tomasz Heilig, Maria Jazowska--Gumulska, Maciej Kucia, Józef Kukulak, Stefania Lubańska, Barbara Nawolska, Jolanta Rybska-Klapa, Urszula Szczepka, Alfred Toczek, Marianna Urbanowicz, Elżbieta Kossakowska. Brązowy Krzyż Zasługi otrzymali: Piotr Krywak, Iwona Pietrzkiewicz, Danuta Opydo, Anna Radzik, Bożena Rożek, Halina Wcisło, Jolanta Martowicz i Anna Struzik.

Za zasługi dla oświaty i wychowania oraz działalność dydaktyczną i wychowawczą w zakresie nauk pedagogicznych Medalem Komisji Edukacji Narodowej - przyznanym przez ministra edukacji narodowej i sportu - odznaczonych zostało 18 pracowników: Anna Aleksander, Małgorzata Bajgier-Kowalska, Maria Baster-Grząślewicz, Hanna Batorowska, Małgorzata Ćwik, Józef Dudzik, Bogusław Gryszkiewicz, Lidia Ippoldt, Maciej Kawka, Barbara Kędzierska, Bożena Muchacka, Anna Panek, Bożena Pietrzyk, Janina Sarnacka, Andrzej Smajdor, Maryla Sowisło, Robert Stawarz, Iwona Steczko. Aktu dekoracji dokonał kurator Jerzy Lackowski.

Kolejną grupę wyróżnień stanowiły 2 nagrody zespołowe za publikacje, które otrzymali Jerzy Kreiner, Kim Chun-Hwey i Nha II-Seong - za monografię z zakresu astronomii An Atlas of O-C Diagrams of Eclipsing Binary Stars (Kraków 2001) - oraz 11-osobowy zespół: Roman Malarz, Jan Rajman, Małgorzata Szelińska-Kukulak, Agnieszka Kwiatek-Sołtys, Lidia Róg, Zbigniew Długosz, Bronisław Pydziński, Małgorzata Bajgier-Kowalska, Eligiusz Brzeźniak, Wacław Cabaj, Mariusz Szubert - za encyklopedię Geografia turystyczna świata.

Nagrody rektorskie I, II i III stopnia za działalność naukowo-dydaktyczną i organizacyjną w roku 2001 otrzymało 140 pracowników (w tym 93 nauczycieli akademickich).

Wyróżniono także 7 wybitnych studentów, którzy uzyskali stypendia ministra edukacji na rok 2002/2003. Stosowne decyzje MENiS wręczył im Andrzej Załucki. Ponadto 5 absolwentów AP otrzymało listy gratulacyjne rektora za najciekawsze prace magisterskie, a 10 studentów otrzymało nagrody książkowe za wyniki w nauce. Tej części ceremonii przewodniczył profesor Marian Zakrzewski, prorektor AP do spraw studenckich.

Doniosłym punktem uroczystości było nadanie tytułu doktora honoris causa Akademii Pedagogicznej profesorowi Tadeuszowi Lewowickiemu z Uniwersytetu Warszawskiego, który jest wybitnym autorytetem w zakresie dydaktyki szkoły wyższej oraz współczesnych problemów kształcenia nauczycieli. Prof. Lewowicki jest autorem ponad 400 prac naukowych. Laudację wygłosił prof. Marian Śnieżyński. Uchwałę o nadaniu tego tytułu Senat podjął 23 września 2002 r.

W swoim wystąpieniu prof. Lewowicki podkreślił, że otrzymany tytuł jest najwyższą godnością uczelnianą przyznawaną osobie spoza danej społeczności, tym ważniejszą, iż dzieje się to w dniu Komisji Edukacji Narodowej i w murach Akademii, która jest matecznikiem uczelni pedagogicznych. Rada Wydziału Humanistycznego, która zainicjowała to wydarzenie, potwierdziła poprzez ten fakt, że pedagogika bez humanistyki nie mogłaby istnieć. Profesor wspomniał o problemach polskiej edukacji i podkreślił, że piękne idee nie dają się zmaterializować szybko, trzeba czasu na zmianę metod, a przecież wiara i optymizm są przypisane do pedagogiki.

Inaugurację uświetnił wykład profesora Mirosława Szymańskiego Szkoła i nauczyciele w kontekście przemian społecznych, a średniowieczny hymn żaków Gaudeamus igitur odśpiewany przez chór studentów AP - zakończył doroczną uroczystość.

Marek Glogier  
Fot. Marian Pasternak, Mieczysław Więcławek   

Profesor Tadeusz Lewowicki
doktorem honoris causa Akademii Pedagogicznej

Polska potrzebuje dziś, jak nigdy dotąd, ludzi mądrych, odpowiedzialnych, odważnych i uczciwych. Na szczęście tacy ludzie są wśród nas. Dzielą się oni z nami swoją głęboką wiedzą, swoją dobrocią i szlachetnością. Stwórca wyznaczył im rolę przewodników w naszej ziemskiej pielgrzymce. Do grona owych przewodników po jakże urozmaiconym krajobrazie pedagogicznym, należy zaliczyć w pierwszym rzędzie naszego dostojnego Gościa, profesora Tadeusza Lewowickiego.

Przewodnicy ci są jak ów chłopiec z powieści Salingera pt. Buszujący w zbożu, który na pytanie, kim chciałby być w dorosłym życiu - odpowiedział, że chciałby obserwować dzieci bawiące się na łące pełnej kwiatów i czuwać nad nimi by nie wpadły w przylegającą do tej łąki przepaść. Nasz czcigodny Profesor niech mi wybaczy, że właśnie do niego odnoszę to porównanie.

To przecież Pana Profesora mądre książki, wielowymiarowe dokonania w obszarze dydaktyki, metodologii, badania nad społecznościami wielokulturowymi i edukacją międzykulturową, cała działalność naukowa, organizacyjna i społeczna - w tym pełnienie z wyboru już 3 kadencję funkcji przewodniczącego Komitetu Badań Naukowych PAN, a także od 5 kadencji członka Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych - stanowią taką strażniczą służbę.

Ta strażnicza służba przestrzega nas i chroni byśmy nie wpadli w przepaść bylejakości, miernoty, chaosu, rutyny czy szarości i nudy edukacyjnej. Ta strażnicza służba (parafrazując wypowiedziane tu w 1996 słowa przez naszego znakomitego prof. Stanisława Burkota), to czuwanie nad ładem intelektualnym w dyscyplinie z natury skazanej na ciągłą inwazję elementów subiektywnych. To pilne śledzenie zachodzących w pedagogice przemian, ostrzeganie przed deformacjami, przed fałszywymi uogólnieniami czy nadużyciami interpretacyjnymi.

Pan Profesor w swoich publikacjach nieustannie stara się wykazywać, że wielość dróg prowadzących do prawd wcale nie zaprzecza jej jedności. Przeciwnie, istnieje tu zadziwiająca konwergencja, której Hans von Balthasar dał wyraz mówiąc, że wielu muzyków na wielu instrumentach gra to samo dzieło. Znakomitym przykładem tej konwergencji u Profesora jest cykl książek poświęconych empirycznej weryfikacji teorii zachowań tożsamościowych w badaniach nad społecznościami wielokulturowymi i nad edukacją międzykulturową, a także szkice o ideach i praktyce edukacyjnej.

Zadaniem pedagogów jest właśnie ukazywanie tej symfoniczności prawdy, otwieranie drogi do prawdy o człowieku i jego człowieczeństwie. Jest to szczególnie ważne i odpowiedzialne zadanie. Odpowiedzialność ta dotyczy głównie uczciwości i rzetelności badawczej uwarunkowanej solidnym fundamentem metodologicznym. Ten fundament metodologiczny można bez trudu odnaleźć w każdym podejmowanym problemie badawczym, w każdej opublikowanej książce Tadeusza Lewowickiego. Wierność baconowskiej empirii, mocne trzymanie się realiów życia, ale i śmiałe zgłębianie najbardziej tajemnych obszarów ludzkiej osobowości z odważnym odwoływaniem się do siostrzanych dyscyplin pedagogiki, jakimi są filozofia, psychologia i socjologia, to klucz do wyjątkowości i oryginalności podejmowanych przez niego badań naukowych.

Walory naukowe Tadeusza Lewowickiego, talent badawczy, twórcza inicjatywa, stawiają go w rzędzie wybitnych przedstawicieli polskiej pedagogiki. Do tej pory opublikował ponad 400 prac naukowych. Wydał 9 autorskich książek, jest współautorem i redaktorem około 50 prac zbiorowych, w tym serii książek poświęconych zagadnieniom wielokulturowości i edukacji międzykulturowej.

Jest znanym i uznawanym naukowcem zarówno w środowisku polskich pedagogów, jak i na szerszym, międzynarodowym forum. Jego liczne artykuły ukazywały się w pracach zbiorowych i czasopismach wydawanych w krajach europejskich i w Ameryce Północnej. Prace te opublikowane zostały m.in. w języku angielskim, arabskim, czeskim, francuskim, hiszpańskim, niemieckim, rosyjskim, słowackim i słoweńskim. Prowadził wykłady i odbywał staże w wielu krajach europejskich, Australii i w USA.

Profesor zawodowo związany jest od 1968 roku z Uniwersytetem Warszawskim. Od wielu lat jest kierownikiem Katedry Dydaktyki, którą przejął po prof. Wincentym Okoniu i prof. Czesławie Kupisiewiczu. Od 1995 toku pełni funkcję rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Warszawie.

Jest członkiem rad redakcyjnych tak renomowanych czasopism jak "Ruch Pedagogiczny", "Edukacja" i "Pedagogika Szkoły Wyższej".

Obszarem szczególnej aktywności jest jego udział w kształceniu i promowaniu kadry naukowej. Recenzował 52 przewody o nadanie tytułu profesora, 84 przewody habilitacyjne i 63 przewody doktorskie. Wypromował 14 doktorów.

Od lat pozostaje w bliskich kontaktach naukowych z krakowskim środowiskiem pedagogicznym. Koordynował ogólnopolski program, w którym zadania badawcze realizowali nauczyciele akademiccy AP w Krakowie, uczestniczył w przewodach awansowych, był współorganizatorem i uczestnikiem konferencji naukowych AP.

Jak podkreśla prof. Mirosław Szymański: "Tadeusz Lewowicki jest pedagogiem o wielostronnych zainteresowaniach badawczych. Jego prace, początkowo skupione na problematyce pogranicza pedagogiki i psychologii, obejmują coraz szersze obszary, w obrębie których mieszczą się także zagadnienia polityki oświatowej i organizacji szkolnictwa, edukacji międzykulturowej i metodologii pedagogiki".

Wszystkie jego dotychczasowe badania dalece odbiegają od tradycyjnych ujęć pedagogicznych, by wymienić tylko te podstawowe osiągnięcia, które mają szczególnie nowatorski charakter: udowodnienie różnej efektywności dydaktycznej czterech strategii procesu kształcenia, a tym samym empiryczne potwierdzenie teorii kształcenia wielostronnego W. Okonia oraz określenie osobowościowych uwarunkowań wyników uczenia się z wykorzystaniem tych strategii; wykreowanie subdyscypliny naukowej - dydaktyki różnicowej, stanowiącej swoisty odpowiednik psychologii różnic indywidualnych; opracowanie podstaw regulacyjnej teorii aspiracji; znaczący współudział w ukształtowaniu ogólnego modelu badań pedagogicznych - obejmującego podstawowe orientacje teoretyczne i obszary działalności edukacyjnej; opracowanie i empiryczna weryfikacja teorii zachowań tożsamościowych, wykorzystywanej w badaniach nad społecznościami wielokulturowymi i nad edukacją międzykulturową.

Propozycje teoretyczne i wyniki badań znajdują odzwierciedlenie i rozwinięcie w pracach wielu pedagogów i przedstawicieli innych dyscyplin nauki - m.in. socjologii, filozofii i historii.

Bardzo trafnie napisał prof. Wojciech Kojs: "Prof. Tadeusz Lewowicki należy do wąskiego grona tych współczesnych polskich pedagogów, których naukowe osiągnięcia stanowią trwały i poważny wkład w rozwój nauk o wychowaniu; tych polskich uczonych, którzy wyznaczali i wyznaczają optymalne kierunki rozwoju tychże nauk, rozwoju polskiej edukacji, a także tworzyli poza granicami kraju wizerunek polskiej pedagogiki i edukacji".

Konkludując, uważam że inicjatywa AP nadania profesorowi Tadeuszowi Lewowickiemu tytułu doktora honoris causa jest ze wszech miar zasadna i godna pełnego poparcia.

I już na samo zakończenie. Kraków, to miasto o szczególnej historii, szczególnym pięknie i szczególnym klimacie. Ten klimat tworzyła m.in. niezapomniana "Piwnica pod Baranami" z nieodżałowanym Piotrem Skrzyneckim. To właśnie tu spopularyzowano anonimowy tekst znaleziony w kościele św. Pawła w Baltimore, pochodzący z 1692 r., słynne już dziś Desiderata. Fragment tego tekstu - my - jako społeczność akademicka pragniemy zadedykować Profesorowi Lewowickiemu:

Marian Śnieżyński

Copyright © "Konspekt" Kraków, listopad 2002
Statystyka