Odeszli 

Dr Bogumiła Małek

Maria Palko-Kwinta
(1937-2002)

Stanisław Wiśnios
(1934-2002)

Władysława Szczepańska
(1913-2002)

Prof. zw. dr hab. Czesław Majorek
(27 IX 1938 - 29 IX 2002)

Krystyna Tryuk
(1919-2002)

Dr Bogumiła Małek

Znowu wiosna... Na zdjęciu jest między nami i w naszej pamięci zostanie na zawsze... Ale lepiej zamiast do zbioru retorycznych kalek językowych, sięgnąć do psychologii głębi - Jungowskich praobrazów. W nich mieści się ważne doświadczenie - "spotkania z numinosum", czyli Spotkania z Nieznanym.

Spośród naszej grupy z Katedry Literatury dla Dzieci i Młodzieży w Instytucie Filologii Polskiej: profesorów - Józefa Zbigniewa Białka, Alicji Baluch, doktorów - Marii Ostasz, Bogumiły Małek, Marii Jazowskiej-Gumulskiej i mgr Małgorzaty Chrobak oraz zaproszonego gościa - pisarki Doroty Terakowskiej, Bogusia pierwsza doświadczyła tego niezwykłego Spotkania z Transcendencją, Bogiem, Samą Sobą.

Często rozmawiałyśmy o różnych koncepcjach peregrynacji po tym i po tamtym świecie. Humanistyczne wykształcenie Bogusi, jej głęboka wrażliwość i otwartość na świat, ludzi a także zwierzęta sprawiły, że tory naszego myślenia współgrały zawsze z odruchami serca. Dlatego zamiast "mowy" posyłamy Ci, Bogusiu, piękny wiersz Beaty Szymańskiej zatytułowany Znowu Wiosna:

Posłuchaj Bogusiu tego wiersza i uśmiechnij się - jak zawsze pogodnie i ze zrozumieniem.

Dr Bogumiła Małek, adiunkt w IFP AP, ukończyła Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Krakowie. Pracę magisterską napisała o prozie Dygata i obroniła ją u prof. Stanisława Burkota. Odtąd zajmowała się prozą współczesną i prowadziła zajęcia ze studentami, podejmując wielokrotnie funkcję opiekuna roku. Przez sześć lat była lektorem języka polskiego na Uniwersytecie w Strasburgu (Départament d'Etudes Slaves). Jej zaangażowanie w rozwój studiów polonistycznych na tej uczelni przyniosło imponujące wyniki. Nawiązała kontakty z nauczycielami języka polskiego z Alzacji i pomagała im w opracowaniu odpowiednich programów nauczania. Dzięki takiej współpracy udało się przygotować sporą liczbę uczniów, którzy wybrali język polski jako obcy język obowiązkowy. Po powrocie do kraju przygotowywała się do pracy habilitacyjnej. Planowała napisanie monografii Ludwika Jerzego Kerna.

Alicja Baluch  

Maria Palko-Kwinta
(1937-2002)

Maria Palko urodziła się 27 lipca 1937 roku w Przemyślu. W latach 1954-1959 odbyła studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie, które zakończyła obroną pracy magisterskiej 31 maja 1960 roku. Podczas studiów pracowała jako sekretarz kursów w Wojewódzkim Zakładzie Szkoleniowym "Oświata" w Krakowie. Od 23 marca 1959 roku pracowała w kwesturze Akademii Ekonomicznej w Krakowie, najpierw jako kierownik sekcji analiz i zastępca kierownika działu, a następnie jako zastępca kwestora (1962-1967). Po urodzeniu syna Bartosza musiała zrezygnować z pracy etatowej i, w związku z ciężką wrodzoną wadą serca dziecka, zamieszkała w Nowym Sączu, gdzie w latach 1973-1978 prowadziła księgowość obrotów stacji benzynowej oraz prywatnego przedsiębiorstwa. W latach 1977-1979 pracowała w księgowości Stowarzyszenia Księgowych.

W 1990 roku dla zaktualizowania swej wiedzy odbyła kurs księgowości i gospodarki finansowej, i 21 października 1991 roku podjęła pracę zawodową jako kierownik działu finansowego w kwesturze Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. W lipcu 1996 roku została mianowana głównym specjalistą ds. finansowych. Zajmowała się takimi zagadnieniami jak umowy o dzieło, umowy zlecenia, podatki, nadzór nad środkami finansowymi Uczelni otrzymywanymi zarówno z dotacji, jak i z dochodów własnych. Szczególnie mile będą Ją wspominać członkowie Towarzystwa Asystentów, którym przez ostatnie 5 lat prowadziła księgowość. Była wzorowym i rzetelnym pracownikiem, co poświadczają nagrody rektorskie, które otrzymywała w latach 1994, 1996, 1998 i 2000.

"Pani Marylka" - bo tak Ją nazywaliśmy - była osobą niezwykle pracowitą, bardzo sumiennie wypełniającą swoje obowiązki. Praca była Jej pasją, traktowała ją bardzo emocjonalnie, angażując się bez reszty we wszystko, co robiła. Życie prywatne i zawodowe Pani Marii stanowiły nierozerwalną całość. Pamiętamy Ją jako osobę pełną dobroci i życzliwą ludziom. W każdej sytuacji mogliśmy liczyć na Jej serdeczną radę czy pomoc, której nie odmówiła nikomu. Zmarła 28 lipca 2002 roku. Dziś, niestety, mówimy tak o Niej już w czasie przeszłym, ale zachowamy Ją w pamięci i sercach.

Renata Jancarz, Czesław Michalski  

Stanisław Wiśnios
(1934-2002)

Zginął 14 sierpnia 2002 roku w wypadku samochodowym w Piasecznej Górce pod Kielcami. Urodził się 13 lipca 1934 roku w Lisowie (powiat Busko Zdrój). Po ukończeniu szkoły średniej, w 1955 r. podjął pracę w zakładzie gazowniczym w Krakowie, kontynuował ją do września 1977 roku, początkowo na stanowisku inspektora szkolenia zawodowego, a następnie (przez ostatnie pięć lat) na stanowisku kierownika kadr i szkolenia. Pracując, podjął studia zaoczne na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, które ukończył w 1966 r. obroną pracy magisterskiej Porównanie sprawności fizycznej ogólnej i technicznej w judo na różnych poziomach zaawansowania. Od 1977 r. przez dwa lata pracował w charakterze nauczyciela wychowania fizycznego w Zespole Szkół Zawodowych Ministerstwa Górnictwa w Krakowie. W 1979 roku został zatrudniony w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Już jednak od roku akademickiego 1974/1975 pracował w naszej uczelni na godzinach zleconych jako trener sekcji judo Klubu Uczelnianego AZS. Judo było tą dyscypliną sportu, której poświęcił się bez reszty. Był trenerem I klasy i sędzią międzynarodowym. W latach 1957-1973 prowadził treningi sekcji judo w AZS Kraków, w latach 1973-1977 był trenerem sekcji judo w Klubie Uczelnianym AZS Politechniki Krakowskiej, a od 1974 do 1999 r. w KU AZS WSP. Był sędzią na wielu poważnych imprezach sportowych m.in. Akademickich Mistrzostwach Świata w Kobe (Japonia) i Mistrzostwach Europy Juniorów we Wrocławiu. Pełnił funkcje wiceprezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Judo, członka Głównej Komisji Sędziowskiej Polskiego Związku Judo, członka Komisji Judo Zarządu Głównego AZS. Za tę owocną działalność otrzymał odznaczenie "Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej", złotą odznakę AZS, złotą odznakę Polskiego Związku Judo, tytuł Zasłużonego dla Ziemi Krakowskiej, Zasłużonego dla Polskiego Judo. Jego pracę w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu naszej uczelni cechowała fachowość i wysokie morale. W latach 1981-1984 pełnił funkcję zastępcy kierownika Studium do spraw sportowych. Jako stały trener sekcji judo (mężczyzn i kobiet) wychował wielu medalistów Mistrzostw Polski Szkół Pedagogicznych i zwycięzców Ligi Międzyuczelnianej. Po 45 latach pracy przeszedł z dniem 30 września 1999 roku na emeryturę.

Czesław Michalski  

Władysława Szczepańska
(1913-2002)

Władysława Bylica urodziła się 27 czerwca 1913 roku w Krakowie. Od trzeciego roku życia wychowywała się u ciotki we Lwowie. Tam też uzyskała wykształcenie średnie, ukończyła seminarium nauczycielskie. W 1930 r. wyszła za mąż i zamieszkała w Stryju, gdzie w 1932 r. urodziła syna Witolda. W 1939 r. mąż - Michał został zmobilizowany i zginął na wojnie w Belgii. W latach 1939-1940 pracowała jako pracownik fizyczny w Wytwórni Cukierniczej w Stryju, a następnie, do 1945 roku, w Warsztatach Kolejowych. Po przyjeździe do Polski w 1945 r. otrzymała pracę w Kuratorium Oświaty w Katowicach. Od maja 1946 do listopada 1952 pracowała w charakterze wychowawcy w Domu Opiekuńczym dla dzieci sierot wojennych w Opolu. Następnie do lutego 1955, pracowała w dziale finansowym w Zakładach Produkcji Elementów Budowlanych w Opolu. Od 4 maja 1955 r. została zatrudniona jako kierowniczka Domu Studentek Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie "Rzeczywistość", gdzie pracowała do jego likwidacji w 1974 roku. Do przejścia na emeryturę w dniu 30 sierpnia 1975 roku była kierowniczką Domu Studenckiego "Belferek" w Nowej Hucie. Po przejściu na emeryturę prowadziła przez pewien czas biuro Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego. Jako kierowniczka domów studenckich była niezwykle troskliwa, wykazywała duże zdolności organizacyjne, cieszyła się autorytetem wśród młodzieży akademickiej. Zmarła 14 czerwca 2002 roku.

Czesław Michalski  

Prof. zw. dr hab. Czesław Majorek
(27 IX 1938 - 29 IX 2002)

Profesor Czesław Majorek był historykiem edukacji, dydaktykiem historii, nauczycielem z zawodu, uczonym z powołania. Działalnością nauczycielską i pracą naukową zasłużył na trwałą pamięć, mimo, że żył tak krótko.

Czesław Majorek urodził się w Pleśnej k. Tarnowa. Ukończył Liceum Pedagogiczne w Tarnowie (1956) i Studium Nauczycielskie w Gorzowie Wielkopolskim; studia wyższe odbył w latach 1960-1963 na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, gdzie uzyskał tytuł magistra pedagogiki. Stopnie naukowe doktora (1968) i doktora habilitowanego (1975) uzyskał na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1986 r., od 1998 r. był profesorem zwyczajnym w Katedrze Historii Oświaty i Wychowania Akademii Pedagogicznej w Krakowie.

Profesor Majorek pracował najpierw jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 32 w Szczecinie, następnie jako wychowawca w Technikum Budowlanym w Tarnowie, od 1967 r. w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Zatrudniony był też okresowo w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i Wyższej Szkole Pedagogicznej TWP w Katowicach. Był często zapraszany do zagranicznych ośrodków naukowych z misjami naukowymi. Przebywał w 1989 r. m.in. w Northern Illinois University (De Kalb, USA) jako Invited Speaker (zaproszony przez Department of Leadership and Educational Policy Studies), w Churchill College, Cambridge (Anglia), jako Fellow Commoner, gdzie badał współczesne tendencje rozwojowe brytyjskiej historiografii edukacyjnej (1990), w University of Lethbridge (Alberta, Kanada), jako Foreign Instructor, zapraszany przez Faculty of Education w celu prowadzenia kursów z pedagogiki porównawczej (World Issues and Problems in Education) oraz historii edukacji (Studies in History of Western Education), które były częścią uniwersyteckiej oferty programowej (od 1991).

Zainteresowania naukowe Profesora skupiały się na źródłowym badaniu dziejów polskiego szkolnictwa, oświaty i myśli pedagogicznej XVIII-XX w., ze szczególnym uwzględnieniem zaboru austriackiego. Ponadto zajmował się dziejami szkolnej edukacji historycznej na ziemiach polskich okresu porozbiorowego, współczesnymi orientacjami w badaniach historyczno-oświatowych na świecie i dydaktyką historii. Jest autorem czterech książek, redaktorem trzynastu innych, opublikowanych w języku polskim i angielskim oraz około 200 rozpraw i artykułów naukowych publikowanych w językach: polskim, niemieckim, angielskim, rosyjskim, hiszpańskim, węgierskim, serbo-chorwackim, bułgarskim, włoskim i katalońskim. Napisał, bądź redagował m.in. System kształcenia nauczycieli szkół ludowych w Galicji doby autonomicznej 1871-1914 (1971), Książki szkolne Komisji Edukacji Narodowej (1975), Historia utylitarna i erudycyjna. Szkolna edukacja historyczna w Galicji 1772-1918 (1990), Education in Global Society. A Comparative Perspectives (wspólnie z K. Mazurkiem i M.A. Winzer, 2000), Educational Reform in National and International Perspectives: Past, Present and Future (wspólnie z E.V. Johanningmeierem, 2001). Jest też współautorem dwóch akademickich podręczników dydaktyki historii: Metodyka nauczania historii w szkole podstawowej (1988), Dydaktyka historii (wspólnie z J. Maternickim i A. Suchońskim, 1993, wyd. II 1994).

Czesław Majorek piastował samodzielne stanowiska akademickie z wyboru lub nominacji, zarówno w WSP w Krakowie, jak i w komisjach i komitetach naukowych PAN. Był m.in. prodziekanem (1976-1978) i dziekanem Wydziału Humanistycznego (1984-1987), dyrektorem Instytutu Nauk Pedagogicznych (1978-1981), kierownikiem Zakładu Dydaktyki Historii (1988-1991) WSP w Krakowie. W krakowskiej Komisji Nauk Pedagogicznych PAN wybierano go sekretarzem i przewodniczącym jej komitetu redakcyjnego, od 1991 r. pełnił funkcję przewodniczącego tej komisji. Był kilkakrotnie wybierany do Komisji Historii Nauki i Techniki oraz Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, jak i do Rady Naukowej Instytutu Historii Nauki i Techniki PAN w Warszawie.

Od połowy 1991 r. profesor Czesław Majorek nie piastował stanowisk z wyboru lub z nominacji w AP w Krakowie, robił wszystko, by go nie wybierano do żadnych władz uczelnianych. Uważał, że obowiązki administracyjne przeszkadzają w pracy naukowej. Profesorowi zależało, by akademicka uczelnia nauczycielska w Krakowie stosowała rozwiązania europejskie. Wykorzystał w praktyce poznany w czasie wielokrotnych wyjazdów system wyższego kształcenia w krajach europejskich, zaangażował się we wprowadzenie w krakowskiej Akademii Pedagogicznej Europejskiego Systemu Transferu Punktów (ECTS), tak ważnego w swobodnym przepływie osób w ramach Unii Europejskiej. Do władz Unii wystąpił o grant na nauczanie przedmiotu edukacja europejska; zdobył go, zaś uzyskane środki pozwoliły mu wprowadzić ten przedmiot na jednym z roczników. W roku akademickim 2002/2003 zaproponowano go na kilku specjalnościach Wydziału Pedagogicznego. Planował zorganizowanie pracowni edukacji europejskiej, jednak nie uzyskał na to ważne dla Uczelni przedsięwzięcie obiecanego wsparcia finansowego ze strony władz Wydziału i Uczelni. Był tym bardzo zawiedziony, uważał, że za deklaracjami werbalnymi powinny następować konkretne działania.

Profesor Majorek stale współpracował z prestiżowymi organizacjami naukowymi historyków edukacji i dydaktyków historii. Od 1979 r. był członkiem International Standing Conference for the History of Education, i dwukrotnie (w l. 1985-1988 i 1991-1994) został wybrany do zarządu ISCHE. W 1992 r. został przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego kongresu ISCHE w Krakowie, który zorganizowano w WSP w Krakowie w 1996 r. Od 1981 był członkiem z wyboru International Society of History Didactics.

Czesław Majorek brał udział w wielu konferencjach, sympozjach, zjazdach naukowych w kraju i za granicą. Prezentował na nich wysoko oceniane referaty, należał do dyskutantów, którzy nie bali się szczerze mówić o cudzych potknięciach, ale i chwalić ich osiągnięć. Nie tolerował pseudonaukowości, pustosłowia, lekceważenia słuchaczy, pojawiania się referenta tylko w celu wygłoszenia referatu. Przewodnicząc obradom sekcji lub sesji, nie pozwalał na odczytywanie referatów, przeznaczony dla referenta czas dzielił na dwie części: krótką prezentację zgłoszonego referatu i dyskusję. Z tego powodu w sekcji prowadzonej przez Profesora było ciekawie, wymiana zdań była merytoryczna, można było naprawdę wiele się nauczyć. W ten to sposób wprowadzał do Polski poznane za granicą naukowe zwyczaje i organizację naukowych sympozjów. Szczególnym uznaniem cieszył się u zagranicznych uczonych, którzy tłumnie przychodzili słuchać tego, o czym mówił Profesor, prowadzili z nim długie i merytoryczne dyskusje. Profesor mówił po angielsku nie tylko rzeczowo, ale i pięknie. Swobodnie używał także niemieckiego i rosyjskiego.

Profesor Majorek wypromował około 150 magistrów historii i pedagogiki oraz 12 doktorów nauk humanistycznych. Uczestniczył jako recenzent w kilkudziesięciu przewodach doktorskich i kilkunastu przewodach habilitacyjnych w najważniejszych ośrodkach akademickich Polski, opracował również wiele recenzji dorobku naukowego kandydatów ubiegających się o nadanie tytułu naukowego na zlecenie rad wydziałów uniwersytetów, wyższych szkół pedagogicznych i Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.

Profesor Czesław Majorek nigdy nikomu nie odmówił naukowej pomocy. Uparcie przecierał naukowy szlak na Zachód, zachęcał młodych kolegów, by przyłączali się do niego. Miał wszędzie przyjaciół wśród historyków, historyków edukacji, pedagogów, młodsi koledzy Profesora mieli więc ułatwiony start w światową naukę. Zachęcał młodych, by tak jak On stawali się członkami międzynarodowych organizacji historyków oświaty, pedagogiki porównawczej czy dydaktyki historii.

W zagranicznym środowisku uczonych zajmował utrwalone, poczesne miejsce. Obserwowałem Czesława na konferencjach w Pretorii i Atenach, jak z K. Mazurkiem i M.A. Winzer z Kanady dobierał autorów do książki Education in Global Society. A Comparative Perspectives. Byłem dumny z tego, że mam tak znakomitego uczonego - Kolegę w Katedrze. Dzięki Profesorowi poznałem dużą grupę zagranicznych historyków edukacji i pedagogiki porównawczej.

Za działalność naukową, organizacyjną i dydaktyczną wielokrotnie Go nagradzano. Był m.in. laureatem sześciu nagród I, II, III stopnia Ministra Edukacji Narodowej. Posiadał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Czesław Majorek miał interesujące hobby. Uwielbiał podróże i literaturę podróżniczą. Interesowało Go środowisko naturalne północnej hemisfery. Utwory Jacka Londona, w których ten opisał Alaskę, stały się bodźcem do wędrówki Majorka po Alasce śladami bohatera Londona. W programie każdego zagranicznego wyjazdu naukowego zawsze rezerwował czas na zwiedzanie, na poznawanie przyrody i architektury. Obserwowałem Czesława jak np. zachwycał się fauną w Kruger National Park w Republice Południowej Afryki, zastanawiał się, co interesującego znaleźli w Grecji neohumaniści, skoro starożytne zabytki nie wywierają na wykształconym człowieku większego wrażenia. Profesor poznał świat od Alaski po Afrykę Południową, od Ameryk po Australię. Ważnym hobby Czesława były profesjonalne dyskusje za pośrednictwem internetu.

Czesław Majorek zajmował pokój nr 459 przy ul. Podchorążych 2. To było prawie że jego mieszkanie. Komputery, wspaniała podręczna biblioteka, stale powiększana, wyróżniały gabinet Profesora. Przychodziło się tam po naukową informację, po dobrą radę, na herbatę, kawę. Przychodziło się posłuchać dobrej muzyki, opowieści ze świata, dobrych dowcipów, bo Gospodarz kochał śmiech i dobry żart. Dowodem na to, że Profesor chce dłużej rozmawiać z gościem było Jego słynne zaproszenie: "niech siada". Nie zabieraliśmy Mu za dużo czasu, bo wiedzieliśmy, że w tym małym Jego królestwie uprawiana jest nauka. Nawet ogłaszane alarmy spowodowane informacją o podłożeniu w budynku materiałów wybuchowych, nie były w stanie zmusić Profesora do opuszczeniu gabinetu, do odejścia od ukochanego komputera. Z tego pokoju wybrał się w sierpniu na urlop, zostawił go w takim stanie, jak zwykł zostawiać wychodząc do dziekanatu, rektoratu, czy na obiad poza Uczelnię. Na oparciu fotela powiesił - jak zawsze - swój sweter. Miał wrócić po urlopie i dalej pracować, pracować...

Należał do tej grupy uczonych, którzy nigdy nie narzekali na zdrowie, mawiał nawet, że jest "nieprzyzwoicie zdrowy". Kiedy dowiedział się o chorobie, nie zwolnił tempa pracy, jeszcze 8 lipca wypromował ostatniego "swojego" doktora nauk humanistycznych. Do ostatnich dni pracował naukowo, poprawiał prace magistrantów. Zmarł w Tarnowie. Pochowany został 4 października na cmentarzu w rodzinnej Pleśnej. Na miejsce wiecznego spoczynku odprowadziła Czesława rodzina, przyjaciele i znajomi. W naszej pamięci pozostanie jako znakomity uczony wielkiego serca, wrażliwości, prawy człowiek i przyjaciel.

Jan Krukowski  

Krystyna Tryuk
(1919-2002)

W dniu 8 października 2002 roku zmarła doc. dr Krystyna Tryuk, emerytowany nauczyciel akademicki Instytutu Matematyki, wspaniały wykładowca, pedagog i przyjaciel młodzieży. Krystyna Tryuk (urodzona 19 III 1919 r.) studia matematyczne ukończyła w 1945 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Stopień doktora filozofii z zakresu matematyki uzyskała w 1952 roku w UJ, stopień kandydata nauk matematycznych w 1956 roku, zaś w 1960 roku została mianowana docentem na Akademii Górniczo-Hutniczej. Podejmując 1 września 1949 r. pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej, doc. dr Krystyna Tryuk miała już pewne doświadczenie pedagogiczne. W latach 1938-1939 odbyła praktykę nauczycielską w VII Gimnazjum w Krakowie. W latach 1939- -1940 była nauczycielką Państwowego Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Pabianicach, a po zakończeniu wojny, w latach 1945-1947, jego wicedyrektorem. Podczas okupacji, pracując fizycznie, prowadziła w Pabianicach tajne nauczanie. W 1947 roku przeniosła się na stałe do Krakowa, gdzie do 1950 roku była nauczycielką X Państwowego Gimnazjum im. Królowej Wandy. W latach 1951-1961 pracowała na pełnym etacie w AGH.

W naszej uczelni zatrudniona została początkowo na stanowisku wykładowcy kontraktowego (do 1957 roku), później zastępcy profesora, a od 1961 roku, nieprzerwanie aż do przejścia na emeryturę 30 września 1989 roku - na stanowisku docenta. Jej kontakt z Uczelnią trwał jeszcze kilka dalszych lat, na części etatu pracowała do 30 września 1992 roku.

Poza pracą naukową i dydaktyczną, Krystyna Tryuk pełniła w Uczelni szereg funkcji organizacyjnych. W latach 1958-1971 była kierownikiem Katedry Geometrii, a po zmianie struktury organizacyjnej uczelni, do czasu odejścia na emeryturę, kierownikiem Zakładu Matematyki w Instytucie Matematyki. Przez dwie kadencje była dziekanem Wydziału Matematyczno-Fizycznego (od 1 X 1961 r.), wielokrotnie - członkiem Rady Wydziału. Jako członek Senatu WSP uczestniczyła w pracach różnych komisji senackich (Komisji Dyscyplinarnej do spraw Pracowników Naukowych, Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów). Przewodniczyła także radzie wydziałowej do spraw młodzieży.

Przez kilka lat sprawowała opiekę nad studiami nauczycielskimi w Piotrkowie Trybunalskim i w Łodzi. Brała czynny udział w organizowaniu filii WSP w Rzeszowie (obecnie Uniwersytetu Rzeszowskiego). Była członkiem i egzaminatorem państwowych egzaminów dla nauczycieli szkół średnich.

Krystyna Tryuk specjalizowała się w dziedzinie geometrii różniczkowej i z tej dyscypliny nauki prowadziła wykłady monograficzne i seminaria magisterskie. Pod jej kierunkiem stopień magistra matematyki uzyskało ponad 150 studentów. Brała udział w wielu komisjach przeprowadzających przewody doktorskie z zakresu matematyki. Była uczestnikiem licznych konferencji naukowych z geometrii organizowanych przez Instytut Matematyki Polskiej Akademii Nauk. Uczestniczyła również w Międzynarodowym Kongresie Matematycznym w Sztokholmie w 1962 roku.

Za swą działalność naukowo-dydaktyczną i wychowawczą odznaczona została m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymała liczne nagrody rektorskie.

Krystyna Tryuk była wzorem pracowitości, systematyczności, staranności, dokładności, uczciwości i sprawiedliwości. Całe swoje życie poświęciła nauce, kształceniu młodych kadr i młodzieży. Wielką troską otaczała podległych jej pracowników. Troszczyła się zarówno o ich rozwój naukowy, jak też o ich odpowiednie przygotowanie do pracy dydaktycznej i wychowawczej. Rozumiała ich problemy osobiste i pomagała je rozwiązywać. Była wymagająca, ale i wyrozumiała. Wielką uwagę przywiązywała do prawidłowej organizacji i doskonalenia procesu dydaktycznego. W osobie Krystyny Tryuk Instytut Matematyki utracił wspaniałego nauczyciela, wychowawcę, przyjaciela, człowieka wielkiego serca i życzliwości.

Opracowała Ewa Lubaś  

Copyright © "Konspekt" Kraków, listopad 2002
Statystyka