Na ogół w warunkach narastania stopnia informatyzacji społeczeństwa, aż do uformowania się społeczeństwa informatycznego zachodzi potrzeba ustosunkowania się do wielowariantowych modułów edukacji komputerowej w szkole. Wśród nich z jednej strony można widzieć możliwości nauczania elementów informatyki jako samoistnego przedmiotu nauczania. Z drugiej natomiast strony zachodzi potrzeba przygotowywania warunków, aby techniki komputerowe stawały się integralną częścią metodyki nauczania różnych przedmiotów kształcenia oraz tzw. zintegrowanych kręgów kształcenia. Nie można jednak nie uwzględnić takiej alternatywy, że w okresie przejściowym, a być może także w długich okresach edukacji szkolnej, będziemy mieli do czynienia z obu wariantami, wzbogaconymi o najszerzej rozumiane eksploatowanie dydaktycznie tzw. infosfery.

Przemyślenia nad sposobami odchodzenia od dotychczas stosowanych technik dydaktycznych wspomaganych komputerowo, a zasadzających się na formule zadaniowo-kontrolno-oceniającej, nasuwają nowe propozycje i rozwiązania. Ujawniają się one przede wszystkim w opcji krytyki i odrzucenia koncepcji behawioralnej, gdzie komputer i program staje się przede wszystkim gotowym zadaniem do wykonania. Prowadzi to z kolei do wytyczania prymarnej roli komputera w rozwoju twórczego myślenia, gdzie komputer staje się ważnym narzędziem poznawczym oraz ujawnią się nowe możliwości w postaci wielorakich zastosowań hipermediów w edukacji (Siemieniecki, 1997).

Metodyka nauczania informatyki w szkole w zasadzie może integrować różne odmiany myślenia o postępie edukacyjnym. Chodzi tu także o podmiotowość ucznia, o humanizację szkoły, ale także o to w jaki sposób i z jakimi skutkami strategie i style edukacji komputerowej będą przygotowywać uczniów-studentów do pełnego korzystania z technik komputerowych w procesie ustawicznego kształcenia. Wydaje się, że odczuwane już dziś przemiany we współczesnej szkole, najszerzej rozumiana komputeryzacja edukacji i informatyzacja społeczeństwa zarysowują nowe alternatywy na rzecz myślenia globalnego o dydaktyce proinformatycznej. Odpowiedzi na pytania: jakie to mają być najlepsze sposoby kształcenia informatycznego w szkole nie mogą być przedwczesne, ale nie można też ich odkładać na "jutro". To już dziś, coraz więcej komputerów jest w domu, w szkole i w zakładach pracy i nie mogą i nie są ozdobnikami postępu technicznego, ale nowoczesnymi narzędziami pracy, które mają być coraz lepiej i efektywniej wykorzystane i to zarówno w układzie systemowym jak i w warunkach codzienności zajęć człowieka.