Tuż po ukończeniu studiów pracowała w Muzeum UJ przy kwerendach archiwalnych w średniowiecznych rękopisach oraz w Pracowni Bibliografii Polskiej XIXw. Karola Estreichera PAN w Krakowie. W latach 1960-1975 zatrudniona była w Bibliotece Czartoryskich początkowo w Dziale Rękopisów, potem jako kierownik Działu Druków i Kartografii, na stanowisku starszego kustosza. Od 1974r. podjęła zajęcia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, najpierw w Instytucie Historii, a od 1979r. w Zakładzie Bibliotekoznawstwa .Z zakładem, obecnie Instytutem Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej, związana jest, w różnych formach organizacyjnych, do chwili obacnej. Pełniła również kilka funkcji na terenie Uczelni, m. In. w dwóch kadencjach lat 1987-1993 była prodziekanem Wydziału Humanistycznego.
Postępowała też sukcesywnie w karierze zawodowej: w 1984r. otrzymała stanowisko docenta, w 1991 mianowana została profesorem nadzwyczajnym, a w 1993- profesorem zwyczajnym WSP w Krakowie.
Równolegle podejmowała zajęcia dydaktyczne w innych uczelniach. W l. 1984-1988 w Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie, w l. 1989-1991 na Uniwerstytecie Szczecińskim, w l. 1989-1990 w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie i w l. 1992-1993 w Wojewódzkim Ośrodku Metodycznym w Przemyślu.
W 1994 r. przeszła na emeryturę, nadal jednak uczestniczy w życiu naukowo-dydaktycznym Instytutu Bibl. i Inf. Nauk. Prowadąc wykłady z historii książki i seminaria magisterskie.
Zainteresowania zawodowe prof. Szelińskiej koncentrują się wokół szeroko pojętej historii książki i bibliotek, historii nauki i kultury, historii wychowania, nauk pomocniczych historii, z których to przedmiotów prowadziła ćwiczenia, wykłady i seminaria,kształcąc młodą kadrę. Pełniła też funkcjęe dydaktyczno-wychowawcze, m. In. była przez 20 lat kuratorem Koła Naukowego "Bibliolog", wykazywała żywą działalność na polu popularyzacji wiedzy z zakresu historii kultury, oświaty i dziejów książki, wygłaszając liczne odczyty, prelekcjie,organizując konferencje i wystawy książek. Za oasiągnięcia w pracy zawodowej otrzymała m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Głównym nurtem zainteresowań naukowych prof. Szelińskiej jest problematyka nauki i kultury polskiej w powiązaniu z dziejami książek i bibliotek w okresie średniowiecza - mediewistyka, oraz na przełomie średniowiecza i renesansu - XV i XVI w. Z tego zakresu wyłoniła kilka głównych tematów: krakowskie środowisko naukowe i umysłowe; powiązania Uniwersytetu Krakowskiego z Uniwersytetem Karola w Pradze; studia nad książką reformacyjną; twórczość i pisma Erazma z Rotterdamu; piśmiennictwo Jana Długosza; opracowanie dokumentacji historycznej do beatyfikacji Izajasza Bonera OSA (XV w.) oraz do kanonizacji Szymona z Lipnicy OFM (XV w.); prace źródłoznawcze w zakresie dyplomów pergaminowych -obecnie przygotowuje katalog dyplomów Archiwum Diecezji Chełmińskiej w Pelplinie-; wieloletnie badania w Archiwum Watykańskim nad XV-cznymi suplikami dotyczącymi Polski; długoletniea współpraca z Pontyficjo Instituto di Studi Ecclesiastici w Rzymie.
Prof. Szelińska była członkiem wielu komisji, towarzystw i organizacji naukowych, jak Zespołu Odrodzenia Instytutu Nauki, Oświaty i Techniki PAN w Warszawie, Komisji Nauk Pedagogicznych PAN Oddz. W Krakowie oraz była i jest nadal członkiem Polskiego Towarzystwa Historyczneg i Polskiego Towarzystwa Teologicznego.
Z tytułu osiągnięć naukowych otrzymała liczne nagrody ministrialne i rektorskie, a z okazji 50-lecia pracy naukowej ofiarowano jej w 1999r. Księgę Pamiątkową.
Hobby, spędzanie wolnego czasu:
Muzyka operowa, literatura i filmy sensacyjne, krzyżówki, podróże.
Motto: z ukochanego średniowiecza "Si Deus nobiscum quis contra nos?" Jeśli Bóg z nami któż przeciwko nam?
Anegdoty z życia:
Pamiętam różne zabawne sytuacje z czasów studenckich, jak np. prof. Witold Taszycki na wykładach z onomastyki, podkreślając niestosowność nadawania czasem dzieciom imion literackich, powiedział: " A gdyby mnie rodzice dali imię Anhelli" i do końca był już dla nas Anhellim. A prof. Władysław Konopczyński, który powtarzał, że dopiero po ślubie przekonał się, że siła wyższa jest od niego niższa, w indeksach zaliczenia ze swoich wykładów podpisywał w ten sposób, że po każdym wykładzie wpisywał jedną literę imienia lub nazwiska. To była naturalna dyscyplina studiów!
A znów prof. Józef Mitkowski, ze znanym sobie poczuciem humoru, mawiał często, iż największym osiągnięciem jego zajęć proseminaryjnych, było to, że Szelińscy się pobrali!.
Z kolei prof. Eugeniusz Romer, w trakcie jednego ze swoich wykładów z geografii, nawiązując do jakiegoś nierozwiązanego, a ciągle aktualnego problemu, powiedział: " Do tej pory też nie wiadomo co jest cięższe-kilo pierza czy kilo żelaza? Nie wiem nie ważyłem ale wiem, że wolałbym dostać w mordę kilem pierza niż kilem żelaza!".
I jak można nie kochać takich profesorów i takich studiów!
A kiedy w 1993 r. otrzymałam stanowisko profesora zwyczajnego, moi dwaj wnukowie, kilkuletni wówczas chłopcy, robili mi gorzkie wymówki: "Jak mogłaś babciu, jak mogłaś się na to zgodzić! Byłaś profesorem nadzwyczajnym, a teraz jesteś tylko zwyczajnym!". I długo mi tę lekkomyślność wypominali. Dziś są to poważni już licealiści i razem się z tego śmiejemy.
|
