Jak zostać Gejszą? Najprostszą drogę do tego zawodu mają córki Gejsz, zaczynają one swoją edukacje tradycyjnie w 3 roku i 3 dniu swojego życia. Od tego czasu uczęszczają one do szkoły gejsz, gdzie uczone są od najmłodszych lat nie tylko kaligrafii, ale i tańca, śpiewu, gry na instrumentach, ceremonii parzenia herbaty, umiejętności nawiązywania rozmowy a nawet poruszania się. Dziewczynki z poza środowiska gejsz są najczęściej sprzedawane przez rodziców do, Okiya czyli domu gejsz. Piecze nad nim sprawuje najczęściej była Gejsza, nazywana przez wszystkich Mateczką. To ona inwestuje w przyszłą córkę swoje nakłady pieniężne, tak, aby ta w przyszłości już jako Gejsza mogła spłacić swój dług i utrzymywać Okiya. Nad tym, aby wszystko odbyło się zgodnie z przepisami czuwa, "kenban" czyli Stowarzyszenie Gejsz i Domów Gejsz, gdzie wszystkie osoby ze 

społeczności są zrzeszone. Tam trafiają pieniądze zarobione przez Gejsze na przyjęciach, od nich odbijany jest podatek i opłata za bycie w stowarzyszeniu. Następnie pieniądze trafiają do Okiya i tam są dalej rozdysponowane. Gejsza nie otrzymuje ich wcale. Gdy czegoś potrzebuje robi zakupy na tzw. kreskę, wydatek jest płacony przez Okiya pod koniec miesiąca. Edukacja młodej gejszy jest bardzo kosztowna. Każda przyszła gejsza wybiera jedną dziedzinę sztuki, w której zamierza się specjalizować, i na jego naukę poświęca większość swojego czasu, może to być np. nauka gry na Shamisenie, który jest trzystrunowym instrumentem, w którym pudło obleczone jest z zewnątrz kocią skórą.

Kimono, dla Maiko musi mieć żywe kolory, które nie przystoją starszej Gejszy, powinno posiadać wzór na obrzeżu kimona, a gdy ten sięga wysoko jest odpowiedni tylko dla młodych panienek. Różnice między doświadczeniem, młodością a dojrzałością najwyraźniej podkreślają rękawy, młodej Maiko sięgają, bowiem aż do kostek i maja kojarzyć się z niewinnością i czystością. Maiko przestają je nosić wtedy, gdy starsza siostra pozwoli im na to i uzna, iż są gotowe być Gejszami. Ważną częścią stroju gejszy jest również obi, czyli szeroka, sztywna szarfa służąca do przewiązywania i podtrzymywania kimona, na zewnątrz obi znajduje się obijime czyli sznurek podtrzymujący całość konstrukcji. Myli się ten, kto myśli, iż gejsze potrafią zawiązywać go same. Każda Okiya ma swojego własnego garderobianego, który trudni się dopasowywaniem kimona oraz wiązaniem obi. Ciekawą rzeczą jest, iż wszystkie kimona są praktycznie w jednym rozmiarze, a przecież postury kobiet różnią się znacząco w zależności od wieku i budowy ciała. Jest jednak na to sposób, sprytny garderobiany przyczepi do ciała Gejszy bądź tez Maiko, poduszeczki na tasiemkach, które wypełniają luki 

w stroju tak by wszystko leżało jak ulał. Jedyną rzeczą, której się nie pożycza są tabi czyli skarpetki z płótna z jednym palcem zapinane z tyłu nogi, noszone do japońskich klapek. Każda gejsza musi posiadać wiele par, gdyż świadczy to o jej zamożności, przybrudzone skarpetki, bowiem stanowią hańbę dla Okiya. Starsza siostra musi nauczyć młodą Gejszę, wykonywania perfekcyjnego makijażu. Pewnie dziwne wyda się to, iż, najdroższym i najbardziej ekskluzywnym środkiem pielęgnującym są słoiczki z odchodami skowronków, które Gejsze nakładają wieczorami na buzie po to by uzyskać idealną gładkość skóry. Aby uzyskać biel twarzy Gejsze rozrabiały talk z wodą by uzyskać konsystencje pasty, nakładały ją na twarz i kark, usta koloryzowano pomadami dodając do nich talku by rozjaśnić ich kolor bądź wody by nabrały mocniejszej czerwieni. Inne kanony obowiązują również, co do fryzury, i tak Meiko musi czesać swoje włosy w specjalny kształt przypominający pękniętą brzoskwinie, spinając z tyłu je czerwoną kokardą, Gejsze mogą używać ozdób takich jak grzebienie lub kwiaty.

Gdy Gejsza przygotuje się w wyżej wymieniony sposób, zostaje odprowadzona na przyjęcie. Tam każda ma obowiązek, co najmniej chwile spędzić z każdym gościem, nie dopuszczalne jest by, choć jeden z nich siedział sam. Gejsza musi zagadywać gościa, nalewać mu sake oraz pomagać przy jedzeniu. Samej jednak nie wolno spożywać posiłków w trakcie trwania przyjęcia. Na życzenie gościa powinna śpiewać, recytować, grać bądź tańczyć. Dlatego tak ważne jest przynoszenie ze sobą instrumentów bądź wachlarza, który jest nieodzowny w tańcu japońskim. Najcenniejszym darem, jaki może dać komuś Gejsza jest, więc wachlarz, dając go okazuje przywiązanie bądź dozgonną wdzięczność. Każda Gejsza może posiadać swojego 

własnego patrona, który przez nie nazywany jest "danna", musi być on zaakceptowany przez Okiya, oraz przez kenban. Patron taki może być pewny, iż zawsze, kiedy będzie chciał uzyska towarzystwo i wyłączność danej Gejszy. Zamian za to utrzymuje ją, kupuje jej prezenty oraz sponsoruje naukę w szkole tańca. Nie wyklucza to jednak udziału Gejszy w przyjęciach innych gości. Na takich przyjęciach nie bywają zwykłe kobiety, których rola w Japonii często sprowadza się do robienia posiłków i rodzenia dzieci. Żony akceptują Gejsze i odnoszą się do nich pozytywnie, są świadome sposobu, w jaki zabawiają ich mężów na przyjęciach.

Bo atrakcji, jak zwykle było niemało. Warsztaty tańca, kuchni, języka, wystawy, spotkania a przede wszystkim klezmerska muzyka wraz z jej odmianami - rockiem, jazzem, bluesem, czy elementami klubowymi. Grały takie zespoły jak The Cracow Klezmer Band i Grażyna Auguścik, Di Naye Kapelye, David Krakauer, Gary Lucas, Brave Old World (z pieśniarzem Michaelem Alpertem), bandurzysta Julian Kytastym, DJ Socalled, skrzypaczka Sophie Solomon. Do najciekawszych należały: występ trzech kantorów, grupy Shtreiml (rozruszali publiczność skocznymi rytmami harmonijki ustnej) oraz projekt Solomon & Socalled Hip - HopKhasene. Szczególnie ci ostatni podgrzali chłodny i deszczowy wieczór ceremonią żydowskiego wesela w rytmie hip - hopu. 

O rokroczną organizację tej niezwykłej imprezy troszczy się od początku jej istnienia dyrektor Janusz Makuch, który po raz trzynasty ożywił opustoszałą zwykle dzielnicę żydowską. Jest jednym z tych ludzi, którzy rozumieją, że pojednanie Polaków i Żydów może nastąpić nie na płaszczyźnie pertraktacji politycznych, ale przez zrozumienie wspólnej historii i niezwykłej kultury. Zdaje sobie sprawę, że przybliżenie tego, co dotychczas było obce a przez to nieprzyjazne, może być kluczem nawet do zbliżenia. Dzięki niemu lawinowo przybywa sympatyków corocznych spotkań na Szerokiej. Przyjeżdżają i bawią się wspólnie do końca. Tu nie ma miejsca na rozpamiętywanie tragedii czy przytłaczającą ciszę, bo 

tutaj co rok na nowo łączą się serca Polaków i Żydów, zjeżdżających z całego świata, zwabionych śmiechem, tańcem i zabawą. Zawsze witają się ze sobą jednym słowem - "szalom", które oznacza pokój i pojednanie. Tutaj zaproszenie są wszyscy ludzie o otwartych sercach i umysłach. Do zobaczenia znów - za rok, na Szerokiej.

      Alicia Keys, bo o niej mowa urodziła się w Harlemie, dzielnicy Nowego Jorku, 25 stycznia 1981r. Jej matka
- Terri Augello jest pół Włoszką pół Irlandką, ojciec - Craig Cook to Murzyn. Jej rodzice rozeszli się, gdy Alicia miała dwa lata. Wychowywała  ją mamą na przedmieściach Hell's Kitchen (Kuchnia diabla).
Keys śpiewała odkąd nauczyła się mówić, a w ciągu dwóch lat umiała już świetnie grac sonaty Chopina. Gdy miała 12 lat wstąpiła do New York's Professional Performing Arts School by nauczyć się śpiewu, tańca. Wtedy jej nauczyciel klasycznej gry na pianinie postanowił nauczyć ja gry jazzowych kawałków.

     W 1996 Alicia skonczyła szkole, dwa lata wcześniej i jako jedyna w swojej klasie. Nie zważając na jej młody wiek, została przyjęta 

do Columbia University, jednak wkrótce podpisała kontrakt i zrezygnowała ze szkoły po miesiącu. Wtedy zaczęła swoja karierę w Columbia Records. Nie zagrzała tam jednak długo miejsca, ponieważ nie odpowiadał jej sposób w jaki chciano uczynić z niej osobę sławną. Wytwórnia chciała z niej zrobić druga Whitney czy Mariah Carey, natomiast Alicia się na to nie zgadzała. Wydala tam tylko kilka piosenek, np. na składance "Young Soul Power 2" pojawił się utwór "Who's That Girl". Przeniosła się do Arista Records. Kiedy założyciel wytwórni - Clive Davis (znany m.in. z odkrycia takich gwiazd jak Janis Joplin czy Whitney Houston) postanowił otworzyć zupełnie nową firmę, dołączyła do jego szeregów. Dla J Records śpiewają takie gwiazdy jak Busta Rhymes, Monica czy Angie Stone.

      Pierwsze piosenki Alicii pojawiły się na soundtrackach do filmu "Men In Black" i remake'u "Shaft". Jej pierwszy album "Songs In A Minor" zrobił z niej mega gwiazdę. Mieszanka delikatnego soulu, r&b, klasyki i rytmów hip hopowych szybko spodobała się słuchaczom. Pytana o to czemu jej piosenki są tak osobiste odpowiada: "Nie przeraża mnie bycie totalnie otwarta w moich piosenkach. Ale czasami trzeba zachować trochę prywatności. To tak jak z facetem. Nie można mu mówić wszystkiego". Pierwszy singiel "Girlfriend" nie zrobił kariery (grano go tylko w radiu). Dopiero "Fallin", utwór napisany przez Keys jeszcze jako nastolatki, otworzył jej wrota do kariery. Na przełomie maja i czerwca był to już jeden z najchętniej słuchanych utworów w całych Stanach. W sierpniu fala popularności "Fallin" przeniosła się na Europę i na inne kontynenty.

      "Songs In A Minor" wydany 5 czerwca 2001r. już miesiąc później zdobył miano platynowej płyty. We wrześniu była to już potrójna platyna. Wtedy tez Alicia zdobyła swoja pierwszą nagrodę na MTV 

Video Music Awards. Po zamachu na World Trade Center 11 wreśnia, razem z innymi artystami, Alicia wystąpiła na America: Tribute To The Heroes z utworem "Someday We'll All Be Free". Wzięła również udział w nagraniu covera Marvina Gaye "What's Going On?". Dochód z piosenki został przeznaczony na ofiary zamachu z 11.09 i chorych na AIDS w Afryce.